17 en 18 mei

17 Mei, een dinsdag met een gevoel van een maandag, lol.

Het is ook de dag van homefobie. Elly L….. van de politie Amsterdam, bekend van Opsporing Verzocht, en als deelneemster van het progamma Wie is de Mol, gaf een interview op de radio.
—Er zijn wel mínder vooroordelen tegenwoordig richting homo’s, lesbo’s en transgenders. Maar toch is het nodig om er aandacht aan te geven, dat het net zo gewoon is als dat je hetero bent. Je word niet zo gemaakt en het is geen ziekte! Zolang dit nog in veel landen word verkondigd is het helaas nog nodig deze dag te herdenken.—

Ik had een misser aan het begin van mijn dienst. Kon mijn bus niet vinden, terwijl hij er wel bleek te staan……
Hoe stom kan je dan jezelf voelen!! Ik had best grote vertraging maar het wegennet was me zeer gunstig gezind. Geen tractor, geen opstoppingen, weinig passagiers en een hoop geluk.
Op de overstapplaats Wittenberg had ik maar twee minuten vertraging. Mijn passagier kon overstappen en ik rustig verder.
Het was even aanpoten, maar dat kan ik wel, zeker met zoveel geluk!

De dag was begonnen met een tikkie wisselvallig weer maar eindigde met een heerlijk zonnetje en het was dan al snel weer 19 graden.

Met mijn laatste ritje door Ede centrum, hebben een vrouw en ondergetekende erg veel mazzel gehad.
Ik reed op een halte af waar een passagier uit moest stappen.
Mijn richtingaanwijzer was al uit en ik remde ook al , zo dichtbij was ik bij de halte. Maar net ervoor ligt een zijstraat.
Er komt een fietster aan, en gooit zo haar fiets en dus haarzelf het fietspad op, richting bushalte. Geen oog voor het verkeer dat van links kan komen, totaal niet. Door het feit dat ik het aan zag komen, en een klein stukje uit kon wijken, ‘er kwam een tegemoet rijdende auto aan’, is zij niet tegen de bus opgeklapt. Ze wapperde wel met haar fiets van links naar rechts. Het werd net geen valpartij.
Ik stond stil, deed mijn raampje open en sprak haar aan op het moment dat zij mij voorbij reed, maar zij gaf geen commentaar, keek de andere kant op en begon hard te fietsen. Ik kon haar niet meer inhalen want ze stak de weg over, het plein op. Hopelijk kijkt ze nu wel de volgende keer naar links of rechts.

Ik heb dit zelf ook ongeveer drie weken geleden meegemaakt.
Ik was in de veronderstelling dat mijn wederhelft die naast mij reed galant voor me was om mij als eerste het fietspad op te laten rijden. Maar hij had de brommer al aan zien komen en remde daar voor af en dacht dat ik hem ook gezien had. Ik had alleen oog voor mijn mannetje en schoot zo het fietspad op, grijnzzzz. Gelukkig liep dit ook allemaal net goed af. En ja, we maken allemaal fouten.

Dit was het voor vandaag, tot morgen …… doegiedoegie!!


18 Mei, woensdag

Ik heb de week weer doormidden gezaagd. Het is een tikkie somber buiten en er valt af en toe wat regen. Het is ook lekker druk in de bus. Je merkt dat de mensen bang zijn om nat te worden en dat maakt het voor ons weer prettig werken. Om zo nu en dan geen passagiers in je bus te hebben is best lekker. Maar dan ook zo nu en dan. Zomers is het ook de komkommer tijd voor de busmaatschappijen.

Ik had vanmiddag een tweetal bijzondere ontmoetingen.

Eentje met een jongeman van 38, die uit zichzelf vertelde dat hij een te druk leven had, het was duidelijk dat hij graag hierover wilde vertellen. Hij is een songwriter, schrijft zijn eigen nummers, en is een rapper, hij schrijft zelfs ook een boek. Hij heeft mij in de bus voorgelezen uit zijn werk. Het is een vrouwenboek, daar bedoelde hij mee, zacht omschreven, geen mannentaal. En wat hij voorlas, was inderdaad zacht, mooi en romantisch en in dichtvorm wat ik best knap vind. Hij schreef veel liever in het Engels, want dat vormde nog mooiere zinnen. Dat ben ik zeker met hem eens.
Soms was hij zo druk, dat hij van vermoeidheid omviel. Maar hij leerde nu om goede keuzes te gaan maken. Ik zei dat hij gewoon zijn hart moest blijven volgen, zolang het een goed gevoel gaf, was er niets aan de hand.

Het andere persoontje is een jonge dame die ik al jaren ken. Ook haar moeder en broer ken ik. Ik heb haar zien opgroeien en opbloeien tot een mooie jonge vrouw van wat zij nu is. Goede opleiding, zeer goede manieren en hard werken. Zij vertelde mij dat zij voor een stage plek naar Dubai gaat.
Het eerste wat ik uitriep was, ‘whauwww’ dat is een eind weg, en wat geweldig zo’n kans. Ze zei ook een beetje beduust, ‘maar het is geen drie maanden, maar een half jaar lang’. Daar zag ze erg tegen op.
Haar familieband kennende zit daar inderdaad veel waarheid in. Dat haar moeder er alleen voorstond om haar en haar broer van een goede schoolopleiding te voorzien, is perfect gelukt. Er een hele hechte band tussen hen.
Als de moeder in mijn bus komt, is het altijd het eerste wat zij vraagt, ‘hoe is het met jou, tijd niet gezien, alles goed?
Door de jaren heen heeft ze mij ook vaak verwent met lekkers. En als zij weer eens met twee volle zware boodschappentassen aan kwam zeulen, zei ik vaak, ‘mens koop toch een boodschappentas op wieltjes, je mold je rug!! Kunnen je kinderen niet ff sjouwen voor je’? Dan kwam het steevaste antwoord, ‘nee hoor, mijn kinderen leren en werken heel hard, ik vind het niet erg, het hoort zo’!
Gelukkig heeft ze uiteindelijk toch een boodschappentas op wieltjes gekocht. Alleen zijn bijna al haar kinderen uitgevlogen.
Zo gaat nu haar jongste dochter over een week letterlijk vliegen naar Dubai. Kleintjes worden groot!

Mijn dienst verliep lekker zonder rare dingen en rond 22.30 uur was ik klaar. Morgen heb ik een vrije dag, dus tot vrijdag weer.
Slaap lekker voor straks!!