11 en 12 mei

Vandaag alweer woensdag 11 mei en we genieten nog steeds van het mooie weer. Hoewel het komende Pinksterweekend kouder word, pakken we dit mooi mee.

Het zijn drukke, emotionele, maar mooie en bijzondere tijden geweest zo samen met de twee collega’s die afgelopen maandag getrouwd zijn. Zij genieten met volle teugen van de paar dagen dat zij vrij zijn en zullen vandaag ook weer aan het gewone dagelijkse leven gaan deelnemen.Mijn dank voor al jullie felicitatie’s via deze blog. Zij glommen als een pas geolied stel sardientjes.

Mijn dienst begon om 13.51 uur. Een kort dienstje van zes en een half uur maar.

En op het moment van het in de bus opstappen, wist ik dat ik mijn handdoek op de vestiging op de tafel had laten liggen. Getsie, zit ik in het zweet van een ander en de ander in mijn zweet. Gauw gebeld, of iemand de handdoek mee kon nemen maar achteraf was het niet nodig, want ik had een busrit die zo goed als langs de garage reed, dus ik heb hem zelf gauw opgepikt. De collega die hem ongetwijfeld voor me mee had genomen stond te lachen naar me……ja ik weet het, grijnzzzzzz

Nu zit ik gelukkig lekker fris op mijn handdoek. En het is goed vertoeven in mijn eerste bus. De airco werkt goed.
Zo ook de tweede bus, hij was aangenaam koel. Inmiddels heb ik al enig commentaar gekregen van belangstelling van de trouwerij afgelopen maandag.
Mijn derde bus was weer een oude diesel waarvan alles opgestart moest worden. En hierdoor de validaters het ook niet meteen deden. En vele passagiers een ritje voor niks hadden. En dat duurde zo lang dat ik weer bijna terug op het station was voor dat de validaters het weer deden.Maar goed nu doen ze het weer.
Mijn vierde bus was weer een van de nieuwere, alles deed het, zelfs wifi. Ik heb gemiddeld zeven mensen per busrit vervoerd. Het was ook niet druk op de wegen, het was een relaxt korte dienstrit.

Ik spreek jullie morgen weer, geniet van de avond, degene die heerlijk in de tuin, het balkon of zich waar dan ook bevinden.

Doegiedoegie


Donderdag 12 mei, even lekker in het zonnetje bij het station genieten van al die mooie groene bomen. Naast mij zat een collega en wij hadden het er samen over dat twee weken geleden alles nog bruin was. En moet je nu zien!! Vele dikke kleuren groen en de kastanjes op en top in de bloei hier op het station. Het is de bedoeling dat dit straks een park word, als het nieuwe station klaar is. Nou, de bomen hebben ze al!!
Het was vandaag een gewone werkdag , dus zoals beloofd een anekdote uit de begin jaren 1986

‘Het biljet verhaal Amsterdam’.

In de begin jaren 85 had ik een vroege dienst op Uithoorn/Amsterdam.
En die waren iets vroeger als hier, half 5 s’morgens rijden! Dus vier uur op de vestiging zijn. Je had toen ook nog een nachtploeg. Die moesten ‘s morgens vroeg het personeel ophalen met de ‘POD’ wagen.
In Amsterdam aangekomen zie ik een buitenlandse man staan, een beetje ontredderd, druk en zenuwachtig.
Ik stopte en hij sprak een beetje Engels. Uiteindelijk begreep ik van hem dat hij een auto-ongeluk had gehad en dat zijn vrouw en zoontje inmiddels in het ziekenhuis lagen. Hij moest naar het politiebureau en had geen Nederlands geld bij zich. Of hij alsjeblieft mee mocht! En natuurlijk mocht hij met me mee. Tijdens de rit bleef de man gebrekkig Engels praten en ik kon er maar weinig van verstaan. Ik dacht bij mijzelf, ach, dan is hij in ieder geval zijn verhaal al een beetje kwijt, en heeft hij zijn emotie’s misschien wat onder controle hierdoor. En heb ik een goede daad gedaan, dacht ik bij mijzelf. Op het punt dat hij er uit moest werd ik vele malen bedankt met zijn hand op zijn borst en hij drukte wat in mijn hand.
Toen ik zag wat het was kreeg ik er tranen van in mijn ogen. Vanaf die tijd is dat mijn ‘talisman’ geworden. En deze zit nog steeds in mijn portefeuille. Bekijk de foto maar en leest de tekst, en snap dan hoe ik toen zo reageerde.

Welteruste en tot morgen, doegiedoegie