12 Maart

Zaterdag, een prachtige zonnige dag. Ik moest om 16.00 uur beginnen.
Op de zaak aangekomen zag ik een brief in mijn postvakje liggen.
Er was klacht binnen gekomen.
Ik was verbaasd. De inhoud van de brief van de klacht maakte mij op het eerste moment kwaad. Het begon al met een onjuistheid.
Ik zou (in mijn pauze) te druk gehad hebben met mijn smartfoon. Ik weet niet eens het verschil van een smartfoon en een ander soort. Voor mij is het gewoon een mobiele telefoon en daar gebruik ik hem ook voor. Op de bus, in mijn pauzes, gebruik ik alleen mijn tab.
Daar zet ik de aantekeningen in voor mijn doegiedoegie verslag. Om die vervolgens later uit te werken.
Zij stapte op bij station de Klomp. Ik heb daar ruim 6 min pauze.Mijn deur zit dicht, want het is te koud om die open te laten staan. Als er klanten komen moet ik dus een aantal handelingen verrichten. Ik zeg een ieder een goedendag of hallo, ik let op of ze goed inchecken, en soms moet er iemand een kaartje kopen. Dan ben ik niet ondertussen aan het typen en alleen op mijn toetsenbord aan het kijken.
Het volgende was, dat ik met regelmaat bruusk geremd zou hebben voor verkeerslichten.Zou best kunnen, ik zat midden in de spits en reageer op de verkeerssituatie voor mij. En er zijn altijd bestuurders die heel veel haast hebben en rare capriolen maken.
Dat ik een vlotte rijdster ben en geen oud omaatje in een 45 km autootje dat klopt!
Vervolgens zou ik een halte over geslagen hebben, en dat klopte ook. Ik was druk met de gaten te ontwijken, het is een weg van putdeksels en gaten er om heen. Beslist geen weg waar je 50 kan rijden. Je mag daar trouwens 30 km rijden.De bocht nam ik ruim, dat moet , want ik ga een busbaan op. Ik heb die ruimte nodig. Doordat er geroepen werd dat ik de halte voorbij reed, schrok ik en probeerde ik zo snel mogelijk te stoppen. Een bus gaat heen en weer als die plots moet stoppen. Ik bood mijn excuus aan die allen weg wuifde. Excuus werd geaccepteerd.
Vervolgens schrijft zij, dat zij hierdoor achter overviel.
Dat vind ik nogal wat, ik heb niemand horen of zien vallen, er stonden 4 personen bij de achterdeur. Die hadden zich dan vast wel ontfermd over haar en er had dan veel meer tijd voor nodig geweest om weer verder te rijden. Als het werkelijk gebeurt was, had ik er zelfs naar toe gelopen om te kijken of er meer hulp nodig was geweest.
En als klap op de vuurpijl was haar O.V. Chipkaart bijna door midden gebroken, door de val van haar. Blijkbaar had ze al uitgecheckt maar niet de kaart opgeborgen, of met haar billen of hoofd op haar kaart gevallen, wie zal het zeggen……….
Of zij moest nog uitchecken…. Vraag me dan af hoe ze met een beschadigde kaart uit kan checken, die doet het nl niet meer met de geringste beschadiging. En als ik zou zien dat mijn kaart beschadigd is door de val die ik op dat moment in mijn handen heb, sta ik direct bij de chauffeur, of zittend op de grond met de chauffeur tegen over mij met de vraag hoe dit opgelost kan worden. Nu eist zij ook restitutie voor het resterende bedrag op de kaart en de kosten van een nieuwe kaart.
Als zij een op naam houdende kaart heeft kan zij een nieuwe aanvragen zonder kosten en het resterende bedrag wat er nog opstaat krijgt ze gestort op haar rekening. Als zij de anonieme kaart heeft, een blauwe kaart, is het nooit aantoonbaar wat er opstond. En dan is het vette pech.
Uiteraard moet ik het rayonhoofd uitleggen hoe en wat over deze klacht. Dit is mijn antwoord
Ik ben benieuwd wat de gevolgen zijn voor mij.
Tegen de avond kwam er een vrouw van middelbare leeftijd.
Ze kwam wat paniekerig naar mij toe en vroeg hoe zij in Putten kon komen. Ik vertelde haar dat zij de lijn 107 kon nemen maar die vertrok pas na drie kwartier. Ze ondernam een huil partij, want ze was in de trein afgewezen door de conducteur, die had haar nu voor vandaag een vrijkaartje gegeven. Dit bleek later gewoon een boete te zijn. En zij reageerde daarop van, ‘ach die word wel betaald, maar ik heb niet meer dan 1 euro bij me. Dus een taxi kon ook niet.
Ik vertelde haar dat zij dan eigenlijk ook niet met de bus mee kon reizen, want ze had geen geld. Ze kon dan beter de trein pakken naar Amersfoort en vandaar naar Putten.
Ze begon weer aanstalten te maken om te gaan grienen, vertelde dat ze vanmorgen uit Den Haag vertrokken was, en dacht dat ze nu dood ging. Ik vroeg haar of er in Putten familie woonde. Haar zoon woonde daar, maar die had haar geblokkeerd. Ze moest haar medicijnen innemen. Ze moest tot rust komen in Putten. Ze had te horen gekregen dat ze niet lang te leven meer had. Pppfffffff.
Ik heb de S.V.L. gebeld of er soms een M.V.P.er was. Ik moest rijden. Uiteindelijk besloot de S.V.L. Dat de politie dit probleem op moest lossen.
Ik heb de vrouw bij een bushalte neergezet en gezegd dat ze daar absoluut moest blijven zitten. Want de politie zou naar haar toekomen en het probleem (proberen) oplossen.De rest van de avond verliep zonder toestanden en zeer rustig voor de zaterdag avond.
Zondag moet ik om 15.00 uur beginnen en ben benieuwd wat voor dag dat nu weer word. Tot morgen.