1 juni

Een hele late dienst die pas om 17 uur begint en eindigt om 25.42 uur, ofwel 01.45 uur. Op mijn favoriete lijnen de 88/84

De eerste rit was erg druk, en had ruim 6 minuten vertraging. De tweede rit werd al rustiger, net als de rest.

Een leuk voorbeeld van hoe je simpel iemand een Big Smile op het gezicht kan laten toveren. Vroeger, zo’ n 15 jaar geleden denk ik, werkte ik in Rhenen bij Connexxion. Zoals nog vele van mijn collega’s waarmee ik nu nog steeds mee samen werk bij Syntus.

Wij reden toen voor Huize Heimerstein. Dat was een mooie plek en een tehuis op de Grebbeberg, vlak bij de dierentuin en de gedenkplaats van alle oorlogssoldaten. In Huize Heimerstein wonen mensen met het downsyndroom en met een hersenbeschadiging, hetzij aangeboren of door ziekte of een ongeluk. Vele gingen van huis elke dag heen en weer voor de dagopvang.

Ik heb daar vele leuke herinneringen aan over gehouden.
Zoals een man, die rond 18.00/18.30 uur altijd met zijn fiets in de hand op het busstation Wageningen staat te kijken of hij een bekende buschauffeur ziet, die hem ooit vervoerd heeft. Een stille man, met een rustig gedrag. En die helemaal opbloeit met een lach van oor tot oor als je naar hem zwaait. Dan is die peinzende en zoekende uitdrukking helemaal van zijn gezicht af.

Hetzelfde geldt voor een vrouw die verstandelijk nog erg jong is, maar zeker al ruim in de 40 moet zijn, en mij altijd groet met de woorden, ‘wij kennen elkaar nog goed he, ik ga echt nog eens een keer met je mee!’ En vervolgens loopt ze door.

Zo herinner ik mij van jaren geleden, een man die in Zeist altijd instapte. En heel luid praatte. En ook net als de vrouw hierboven verstandelijk een handicap heeft. Die mensen zijn altijd heel direct, zo ook hij naar mij. Hij stapte binnen en vroeg direct of ik soms ook, net als hij, postzegels spaarde. Ik bevestigde dit. En vervolgens vroeg hij of ik soms wat dubbele postzegels voor hem had. Iedere verzamelaar heeft altijd wel dubbele postzegels, ik dus ook.
En ik antwoordde hem, dat ik ze voor hem mee zou nemen. En later thuis gekomen heb ik meteen een envelop gepakt en die gevuld met dubbele postzegels. Het feit dat ik hem misschien nooit meer zou tegen komen was sterk aanwezig, maar ik wilde het risico niet nemen om mijn belofte niet na te komen. En inderdaad na een maand stapte hij weer in. En ik schoot echt in de lach, want het eerste wat hij zei was of ik de postzegels bij me had.
Deze gave hebben al die mensen, als je ze iets beloofd vergeten zij dat echt niet meer. Heel blij ging hij zitten en 5 minuten later hoorde ik in ene een luide stem die mij vroeg of ik een vriend had. Het was die zelfde man die de postzegels van mij gehad had.
Even was ik uit het veld geslagen, wat moest ik nu zeggen, hoe moest ik het zeggen. Na diep adem gehaald te hebben en met de microfoon in mijn hand antwoordde ik hem dat ik geen vriend had. Natuurlijk kon ik er op wachten van de volgende vraag; ‘waarom niet’??
Ik moest echt mijn best doen om heel serieus te klinken en probeerde om in stijl te antwoordde, dat ik vond dat die vriend mij veel te veel geld kostte.
Zijn antwoord was teleurgesteld en er volgde een korte ‘Ooooo’!

Mijn andere passagiers lagen in een deuk. Zo houd je iedereen weer tevreden dacht ik lachend. En ik neem niemand in de maling!

Het zit erop voor vanavond. Ik ben morgen weer van de partij, slaap lekker!