29 Januari

Whauwww, het begon heel goed vandaag. Terwijl ik mijn fiets in het fietsenhok plaatste, zag ik een vrouwelijke collega smullen van een stuk gebak.
Op het moment dat ik de kantine binnen kwam zag ik een gigantische grote taart staan, een taart voor 100 man vertelde mijn chef wat later. Dat was een goed begin van mijn dienst. Er werden spontane foto’s van gemaakt door mij en mijn collega’s, waarvan akte!
Maar dat was nog niet alles, als een gezonde tegenhanger stond er ook een kist met mandarijnen, en die zat nog redelijk vol om 17 uur.
Nu vragen jullie je natuurlijk af, hoezo taart met mandarijnen???
Dat zal ik je vertellen…. wij zijn genomineerd tot het beste rayon van het vierde kwartaal wat betreft de factor vriendelijkheid naar de klant.
Er is zelfs een certificaat ingelijst en op de plaats van de klok gehangen, heel goed doordacht!!
Ik ging dus met een heel zoet plakkerig bekkie van de slagroom en jam op het gebak en heerlijke een mandarijn in mij tas opgewekt naar het station om de eerste rit te beginnen.
En daar begon het gedonder weer, ik moest deze keer de reservebus rijden, een bus die eigenlijk een antieke bus is, ik wist niet eens hoe ik dat ding moest starten. Gelukkig wist Nick, een collega, dat wel. De computer binnen deed het wel, maar buiten de filmbak deed het niet.
De stoel was niet in de goede stand te zetten, ook het stuur was niet verstelbaar. Dus of ik zat te laag, of te hoog. Bij te laag zitten had ik het gevoel alsof ik op een poepdoos zat. Het voordeel was, ik kon met de platte voet gas geven. En mijn armen en schouderpartij kon in een hangende positie blijven zodat ik geen problemen zou krijgen met mijn nekhernia. Het nadeel was, ter hoogte van mijn borst waar twee verdikkingen zitten, daar zat ook het stuur, erg lastig.
Bij te hoog zitten moest ik met mijn tenen gas geven, dat gaat een half uur goed, daarna had ik kramp en geen gevoel meer in mijn tenen. Mijn schouders werden automatisch gelift, met als gevolg dat dit mijn slapende hernia niet ten goede kwam en de hoofdpijn alweer opkwam tijdens de rit. Ik stuurde boven mijn macht. Voor mij is de positie van het stuur goed als hij net boven mijn schoot hangt. Plus bij de 2de rit, die van lijn 2 naar lijn 86 moest veranderen, bleef de filmbak op 2 staan. Met gevolg dat mensen keer op keer vroegen, ‘is dit wel de goede? Waar blijft lijn 86’? Of ze bleven staan en verroerde geen vin, zelfs niet als ik een tetter op de toeter gaf, en de deur open deed, dan bleven ze nog staan! Hier word ik dus verschrikkelijk sacherijnig van. Hier kan ik niet meer tegen!
Dus dan maar de SVL gebelt voor een andere bus.
Die waren het er helemaal mee eens. En zij zochten naar een andere mogelijkheid. Er stond een bus op het station en die kon ik nemen. Ik blij,….. maar voor korte duur. Hier deden de validaters het allemaal niet. Dus iedereen mocht gratis mee! Joepie, goed geregeld. We zijn inderdaad klantvriendelijk gericht bezig!
Dit zijn dus dingen waar ik zoals eerder aangegeven heb, niet meer kan incasseren, de adrelinne kan ik niet meer kwijt, en ik moet zoveel energie geven om dan toch vriendelijk elke klant te vertellen dat ze gratis mee mogen, omdat de apparatuur kapot is. Een groot gedeelte hoor je niet eens, want ze lopen met van die oordoppen in, zodat je het weer moet herhalen. En je kan ook aan de buitenkant niet zien dat ze alleen Engels verstaan en praten, ook dan kan je het weer herhalen. In dit geval zijn het net allemaal makke schaapjes, die automatisch volgen en nergens meer naar kijken. Ik denk dat ik in totaal op die ritten 100 passagiers gehad heb, waarvan er maar een handvol direct spontaan reageerde van: ‘O fijn, dat is nogeens eens leuk’!
Gelukkig daarna pauze na deze rit, en daar was ik echt aan toe.

Een van de redenen die aangeeft dat het echt tijd is om te stoppen voor mij over 11 maanden.
Voorheen had ik er geen last van, ik maakte geintjes en vond het wel gesneden.

Zo, ik heb jullie genoeg verteld en er rest nu alleen nog de foto’s van die verrukkelijke taart.
Tot morgen!