21/22 Januari

Donderdag 21 januari zou ik officieel moeten rijden. Maar ik werd afgelopen maandag gebeld of een collega en ik tijd konden maken om op een ROC school les te geven in het kader van Sociale Veiligheid.
En dat is met alle complimenten naar de rayonmanagers en de diensten indeling gelukt.
We hadden twee dagen voor de voorbereiding. Alle telefoontjes zijn gepleegd en vanmorgen kwam mijn collega naar me toe om gezamenlijk naar de ROC te gaan om daar de twee klassen les te geven. Uiteraard had het met ons werk te maken als buschauffeur en we hebben geprobeerd iets over sociale veiligheid te vertellen.
Het waren twee geweldige spontane klassen. De leeftijd lag rond de 16/17/18 jaar.
Dat was het vandaag weer, tot morgen.

———————————————————————————————–

22 januari vrijdagmiddag. Om half 1 ging ik op het fietsje met een zonnetje op mijn bol, richting de garage.
Een beetje slecht geslapen afgelopen twee nachten, dus best wel een moe. Maar dat overkomt wel meer collega’s.
Ik begon weer op mij favorieten lijn, 88.
Een leuk voorval wat ik graag wil omschrijven.
Op het station Ede stapte er een klein lief gezinnetje in. Een moeder met wandelwagen en twee kleine jochie’s.
Heel proper en daar bedoel ik mee, beleeft, lief en de zorg zag je als een warme wolk om hun heen hangen.
Het oudste jochie , dik ingepakt, rode wangen, komt met zijn kruintje net boven de betaal tafel uit. Hij legt een euro neer en kijk mij blij aan. ‘ mag ik een kaartje van u’ ? vraagt hij verlegen.
Ik kijk hem lachend aan en antwoord, ‘ ooo jij wil graag een speciaal kaartje hebben van mij, nou kijk eens , een mooie blauwe met een mooie stempel, hou je die goed vast?’
Het kind knikt! En loop trots met de kaart hoog opgestoken naar de zitplaats vlak achter mij. De moeder klapt de wandelwagen in en houd haar ov chipkaart voor het apparaat en ‘piep’ zegt dat ding.
De jongste, die nog gratis mee mag reizen, kijkt eveneens hoopvol naar mijn betaaltafel, waarop ik tegen hem zei, ‘tja , ik Heb voor jou geen kaartje, maar ik denk dat je het kaartje van jouw mama wel vast mag houden’. Dan heb jij ook een kaartje. De moeder lacht en zegt tegen mij, ‘ wat een goeie oplossing , dank u’.
Beide kinderen zitten de hele rit trots met de kaart omhoog als een grote schat. In Wageningen aangekomen stappen ze bij de middendeur van de bus uit. Nog even houd ik ze in de gaten of er eentje niets gevaarlijks onderneemt en ik zie dat de jongste begint te rennen, richting mijn voordeur. Ik fronst mijn wenkbrauwen en zit schietklaar om van mijn stoel te springen en de deur te openen voor het geval dat die kleine voor de bus uit gaat rennen.
Er tovert zich een grote smile op mijn gezicht,
De kleine staat te zwaaien naar mij, een liefje. Ik stuur hem een handkus. Al gauw komt zijn grote broer hetzelfde doen en ook hem stuur ik een handkus. Direct reageert hij en stuurt er eentje retour. Mijn dag is weer goed, hier kan ik op teren….
Ik ben het weekend weer lekker vrij
en dinsdag horen jullie weer van mij,
doeggie doeggie!!