16 Januari

Zaterdagmorgen alweer, en er viel sneeuw, nu de zon.
Mijn bus loopt weer aardig lekker vol. En je kan merken dat het weekend is, mensen komen en gaan met dikke vette koffers. Veel Engels-talige wat ik dan weer zó heerlijk vind van mijn werk. Zo kan ik mijn Engels goed bijhouden.
Ik had een leuk gesprek met een Engels pratende Indonesische man. Hij kwam met zijn dochter mee en moest een gewoon kaartje kopen. Daar de man erg jong uit zag pakte ik een kaartje van 3 euro. Ze praten iets in hun eigen taal en de man zei toen dat hij senior was en of hij goedkoper kon reizen. Gelukkig wacht ik met stempelen altijd tot ik het volledige geld op de betaaltafel heb liggen en kon hierdoor gauw wisselen van kaart.
Ik zei tegen hem, “of course, sorry but you looks so young!” Hij was danig in zijn schik door mijn woorden en antwoordde dat zijn leeftijd hem toch wel parten begon te spelen en eindigde met “God bless you! ” En ja hoor ergernis nummer 1 vanavond weer, wel goed en netjes opgelost, maar toch…
Een passagier stond geheel in het donker, het bleek later een vrouw te zijn, klein postuur en in donkere kleding gekleed te wachten bij de bushalte. Op het laatste moment zag ik haar en gelukkig had ik een vrij lange uitrijbaan, dus kon nog net stoppen voor ik op de rijbaan zou komen. Het bleek een Aziatische vrouw te zijn die alleen Engels sprak. Ik vroeg haar of ze een volgende keer aub in het licht wilde gaan staan, dan was ze beter te zien. Ze begreep het, zei sorry… Was voor mij eigenlijk niet nodig dat sorry, als je zelf geen idee hebt hoe het voor een bestuurder kan zijn, denk je dat je het goed doet. Ik vond het wel erg netjes van haar!
De 2de ergernis is heftiger, ik was op het moment dat ik al op een rotonde reed, en rechts op de RIJBAAN een “voedselkoerier” aan zag komen rijden, (gelukkig) was ik rustig aan het rijden. De onbehouwen brommerrijder vloog met zijn brommer en helm op, zo het fietspad op, VLAK voor mijn neus! Om zo toch maar ff snel zijn prakkie af te leveren, of snel naar de warme keuken te gaan waar zijn volgende opdracht vast al klaar stond.
Wat zijn dat soms een stel stommelingen die hun leven zo op het spel zetten om zo’n manoeuvre te maken.
Hij bezorgde mij grote schrik en ergernis! Ik zou door de schrik totaal niet berekend zijn op zijn manier van rijden en hem aan kunnen rijden! Gelukkig weten de meeste beroepschauffeurs dat die voedselbezorgers de grootste ongemanierde bestuurders zijn.
Gelukkig ging het deze reis goed. En kon ik met de schrik in mijn lijf weer mijn dienst vervolgen. Tot slot, er is in Wageningen station de Stadsbrink een stenen bank geplaatst. Die belegd is met mozaïeken tegeltjes die allerlei fragmentjes bevatten. En vanavond in die kou zat daar een jong meisje op, verdiept in haar mobiel, weggedoken in haar jas en sjaal. Ik heb haar gevraagd of ik daar een foto van mocht nemen. Dat vond ze goed.
Dit ter afsluiting, tot morgen!