13/15 Januari

Woensdag 13 januari.
Het leek weer een “paal tot paal” dienst te worden. Tot ik in lijn 1 een moeder en een zoon in mijn bus kreeg. Bij het instappen voelde ik dat er wat met die jongen aan de hand was, wat ik nog niet kon definiëren. Halverwege de rit zag ik in mijn ooghoeken dat er in ene een passagier op de voorste stoel kwam zitten. Probeerde in de voorruit te zien wie het was, maar de passagier bewoog teveel. Ik kon geen duidelijk beeld krijgen. Bij het verkeerslicht waar ik stoppen moest keek ik om en zag dat die jongen voorin zat. En ik begreep nu wat ik eerst niet zag. Hij was een knaap waarbij je heel moeilijk kon zien dat hij het syndroom van down heeft. Hij stuurde mee en genoot zichtbaar van de rit. Ik begon een gesprek maar dat verliep erg moeilijk, de antwoorden waren ja of nee, dus ik moest het anders aanpakken. Ik begon te vragen waarom hij voorin kwam zitten. Er kwam mondjesmaat wat antwoord. Inmiddels was ik in de Rietkampen waar erg veel rotondes zijn. En ik vroeg hem of hij het leuk zou vinden als ik een extra rondje voor hem speciaal ging rijden. Hij antwoorden alleen met ja, aan het heen en weer schuiven op zijn plek, begreep ik dat hij het leuker vond dan dat hij dit mondig vertellen kon. Ik nam de rotonde twee maal. En er stond een big smile op zijn gezicht. Wat kan je een mens toch simpel gelukkig maken. Een collega reed mij tegemoet en die vroeg of ik dat rondje bewust dubbel gereden had. Ik antwoordde dat ik dat inderdaad voor een lieve speciale passagier had gedaan. En zwaaiend passeerde wij elkaar. Jeetje, bij het uitstappen van deze twee mensen, moeder en zoon, zag ik twee heel gelukkige mensen. Leuk om dit zo te kunnen doen. Dit heeft mijn dienst weer kleur en fleur gegeven en met dat goede gevoel heb ik mijn dienst voortgezet.

Zo, morgen heb ik weer vrij en ben zaterdag pas weer terug. Ik ga weer zo’n midweeks weekend houden. Tot zaterdag allemaal.


15 Januari 2016

Een bericht van een collega, wat ik heel waardevol vind. Ik hoop dat vele dit willen delen, mijn dank!!

Dag meisje in Borculo. Op je fiets zonder enige verlichting in je donkere kleding… Je fietste in de regen over het industrieterrein… Zonder verlichting. Het is daar heel druk, met vrachtauto’s enzo.
Ik reed daar ook met mijn vrachtauto… Ik kon jou echt niet zien! Ja… Op ‘t allerlaatste moment, ik moest nog ff vol in de remmen met 50 ton. Dat ging allemaal nog maar net goed hè! Ben jij ook net zo geschrokken als ik?
Als ik je had aangereden was ‘t ook nog es mijn schuld geweest… Terwijl ik je echt nog maar net op tijd zag.
Zelf heb ik ook 3 kinderen… Daar ben ik heel zuinig op. Ik denk dat jouw ouders ook heel voorzichtig zijn met jou! Dus vraag ze eens om goede verlichting op jouw fiets… Zodat je gezien wordt… Want vroeg of laat heb je minder geluk en dan zijn er zoveel mensen verdrietig! Ik ook hoor!