4 Januari

4 Januari 2016

Maandag, is een vieze, natte grijze miezerige dag. Iedereen zit ver weggedoken in zijn capuchon van jas of jack. Vele paraplu’s beheersen de straten.

Om 15 uur ben ik op weg naar mijn werk maar het leek al avond, zo donker was het midden op de dag. Het was druk op de weg, je zag veel bedrijfsauto’s rijden, dus iedereen was weer met zijn verplichtingen bezig. In lijn 88 kreeg ik, zoals zo vaak, een stampvolle bus met schooljeugd. Het viel op dat een ieder heel vriendelijk de bus instapte en vele begroette mij met “de beste wensen”. De spitsdrukte was ook weer volop aanwezig. Op de snelweg van Veenendaal naar Arnhem stond het verkeer muurvast. Er zal vast weer een aanrijding geweest zijn, het verkeer reed amper door. Aan huizen en gebouwen kon je alweer zien, dat men weer druk bezig geweest was om de kerstversiering weer af te breken. Het zal dan ook geen dagen meer duren voor alles helemaal weg is. Dan houden we alleen de lichten van reclame, lantaarnpalen en huiskamerlampen over. Op de ‘bak’ wenste vele collega’s elkaar ook en goed 2016 toe. Dat zijn dan even leuke momenten voor elkaar. Ik had mijn bus flink opgestookt zodat het lekker warm was. En dat werd erg gewaardeerd door de passagiers.

Ik heb vandaag twee irritaties gehad, dus ik mag niet klagen. De 1ste was een fietser van ongeveer 15/16/17 jaar. Ik stond bij het ziekenhuis Ede te wachten op het witte licht van het negenoog. Dit zijn de speciale buslichten op busbanen. Als wij door mogen rijden moet de hele kruising stil gezet worden voor de automobilisten. Dan kunnen wij vrij en veilig oversteken. Dit licht duurt enkele seconden, dus moeten wij zeer alert zijn. De puber die op de fiets reed, zag dat alle auto’s stil stonden en dacht vast bij zichzelf, ” zo, nu kan ik lekker vlug over steken” En zonder links te kijken waar voor hem verkeer kon komen aanrijden, stak hij meteen over. Op het zelfde moment dat ik ook toegang had om over te steken.
Gelukkig had ik het al aan zien komen want het enige wat te zien was van dat jochie was een grote capuchon en haast. Doordat ik, voor de zoveelste keer, weer rekening hield met de onverwachte omstandigheden kon ik doelbewust een tetter op mijn toeter geven. Hopende dat hij schrok en een volgende keer wel eerst even naar links zou kijken. Wat ik betwijfel!

De 2de irritatie was op de busbaan op het terrein van de campus te Wageningen. Daar is een mooie nieuwe busbaan aangelegd, “alleen” voor bussen!!! Regelmatig komen wij daar toch fietsende studenten tegen die uit gemak toch op de busbaan fietsen. Zo ook nu. Twee fietsers, ver weg gedoken in hun jassen en capuchon en met veel bagage op de fiets, kwamen plots vanuit het donker op mijn busbaan te voorschijn. Geen fietslicht te zien!! Ook hier gaf ik voor hen een tetter op mijn toeter. Alleen konden zij geen kant op omdat het 1 baan is. Ik heb ze even in het volle licht gezet en hun daarna gepasseerd. Dit zijn merendeels al volwassen studenten, ik vraag me af…….volwassen?

Later op de avond was de straat, door het slechte weer bijna uitgestorven. En om 24 uur was ik klaar met werken en kon richting huis om te gaan genieten van mijn “weekend”. Ik ben nu vrij tot donderdag. Een heerlijk gevoel!