11/12 Januari

11 Januari 2016

Een doodgewone maandag, een begin van een nieuwe week.
Nagenietend van het vrije weekend wat achter mij ligt, begin ik weer aan de werkweek met een echt maandag ochtend gevoel, ——geen zin—–

In de namiddag ben ik weer begonnen. Rond de klok van zes uur begon de fille weer. De avond was ingevallen en het was een lint van vele rode lampjes, richting Arnhem, een mooi gezicht. Alleen kreeg dat gezicht plots een ander gezicht. Ik zag in mijn spiegel dat er een “auto” aan kwam met blauwe knipperende lampen. Dat is niet goed dacht ik zo. Ik reed net halverwege Bennekom en minderde vaart. Al gauw werd ik gepasseerd door een personen brandweerauto. Inmiddels kwam ik bij de brug aan, bij de stadspoort van Ede.
Daar kwamen twee brandweerauto’s zonder ladder en nog een personen auto van de brandweer. Allemaal richting Arnhem en nog steeds was dat enorme lint er met rode lampjes. Al gauw mengde de blauwe lichten zich tussen al die rode lichtjes. Ik stond te wachten om dwars over de weg over te steken bij de stadspoort, om op de busbaan weer te komen en er verscheen toen weer een motoragent met blauw licht vanuit Ede richting Arnhem. Daar verderop zal er niet iets prettigs gebeurt zijn.

Vandaag is ook David Bowie overleden. Er word veel muziek van hem gedraaid op de radio. Hij was 69 hoorde ik en had leverkanker.

Vanavond had ik een passagier, een man dus, die ik al vaker gezien had.
Het eerste wat hij deed was heel charmant mij een goedenavond toewensen. En met zijn pasje in zijn hand en in de andere zijn portemonnee, vroeg hij kwijlend, “kan ik hier in de bus opwaarderen?”  Ik zei “nee dat kan hier niet”. Waarop hij zei, “oooo, maar bij Arriva kan dat wel”. Ik zeg tegen hem; “tja, maar wij zijn geen Arriva. Hij zei, “ja, maar hier hebben ze wel hele mooi. Waarop ik weer zei, “dat is heel leuk, maar wat wilt u nu eigenlijk, ik heb u vaker in de bus gehad met dezelfde vraagstelling.” Hij reageerde daarop, “aaaa, nu ga ik natuurlijk de dames in een hokje plaatsen, zo bedoel ik dat niet hoor, hoeveel kost het?? En dat ik u dan toevallig weer moet treffen”. Ach antwoordde ik, “we lijken totaal niet op elkaar meneer, maar we zijn wel uit het zelfde hout gesneden, ofwel, de zelfde typetjes. En het kost u drie euro aub”
Hij betaalde met zijn neus omhoog. Bleef correct, ging zitten en deed oordoppen in, en zat daar met weer die neus omhoog te luisteren naar wat het ook mag zijn. In ene wist ik dat ik hem meer gezien had, in het cafe waar we soms gaan dansen. Waar hij met die zelfde neus omhoog, ook danst.

Zo, dat was het weer voor vandaag! Lekker naar huis.


12 januari.

Van “paal” tot “paal.”

Dus een anekdote.

Ik kijk altijd wat er om mij heen gebeurt, ook als ik rij op de bus.
Is het niet verkeerstechnisch, dan wel wat er loopt of fietst.

Zo zal elke collega van mij het volgende herkennen.
Er is een oude uitziende man, ik schat rond de 65 of ouder. Voor het zelfde geval jonger. Een grijs hoofd, mager. Hij zit altijd in een rolstoel. Een rolstoel die hij behendig met zijn armen voortbeweegt. Nooit heb ik gezien of hij enigszins bescherming voor zijn handen aan heeft. Altijd met blote handen zorgt hij ervoor dat zijn rolstoel de goede kant opgaat. Achter zijn zitting hangt altijd een grote supermarkttas. Daar gaan de spullen in die hij onderweg langs en op de straat vind. Het is invullen wat ik doe, maar ik denk dat lege statiegeld flessen en alles wat bruikbaar is, in zijn tas gaat. Zodat hij zelf een “aanvulling” heeft bij zijn uitkering of AOW.

Een man die inmiddels een vast straatbeeld is geworden in Ede.

Dit was het weer voor vandaag!