26 Februari

Een rustige vrijdagmiddag om een rondje kerk in Ede te ondernemen. Niet veel autoverkeer, geen fietsers met grote boodschappentassen. Gewoon lekker een relax begin van de dienst.
Op Ede station was er een oudere vrouw gevallen en de ambulance werd er bij gehaald. Een collega had het gezien en zei dat vermoedelijk haar neus gebroken was, het bloedde heel erg en hij had een uitstekend botje gezien. De dame op leeftijd werd dan ook afgevoerd in de ambulance richting het ziekenhuis.
Na mijn pauze die ik al meteen na de eerste rit had, begon ik op de 88. De bus uit Wageningen was behoorlijk vol met studenten die weer naar huis gingen met tassen en koffers vol met was. En op weg naar Wageningen (14.30 uur) zag ik dat er al een vroege vrijdagmiddag file was richting Arnhem. Het bleek dat er grenscontrole was bij Arnhem /Oberhaussen. Die trouwens s’avonds om 18 uur nog steeds niet over was.
Aangekomen in Wageningen waren er al aardig wat studenten richting Ede die opstapte in mijn bus. En halverwege Wageningen had ik een bus met ‘augurkjes’!
Ik zal even uitleggen wat ik daarmee bedoel…….
Op lijn 88/84 blijven de studenten massaal bij de uitstap deuren staan. Ze schuiven niet door en verspreiden zich niet in de bus. Passagiers die er eerder uit moeten stappen hebben vaak moeite om er door heen te komen. Dit kost veel tijd en irritatie. En wij kunnen niet in de spiegel zien of het treinforensen zijn of passagiers die eerder uitstappen. Het zicht word mij in de spiegel compleet ontnomen omdat iedereen staat. Vandaar dat ik ze dan augurkjes noemt, omdat iedereen heel dicht op elkaar staat.
Het word anders als het doperwten zijn, want dan is de bus tjokvol. Meestal zeg ik ook halverwege dat de studenten die hier Land en Tuinbouw studeren, nu aan den lijve ondervinden hoe een doperwt zich voelt achter het glas!
Dit word altijd zeer gewaardeerd en mensen blijven gezellig en niet boos, ondanks dat zij zich nauwelijks kunnen verroeren.
Tot mijn grote verrassing was er bij aankomst op Ede station, een grote controle van MVP-ers. Zes man sterk! Twee per uitstap deur. Puur voor controle van OV-pasjes of zij wel de eigenaar waren van het pasje. Af en toe haalde ze er een paar uit die andermans OV-Chipkaart gebruikte. Tja, en dat heet fraude….
De klap op de vuurpijl!!!
Alles begon heel relax, ik had dezelfde jongeman in mijn bus die dat ernstige ongeluk in Wageningen had meegemaakt. Hij werkte inmiddels halve dagen en zag er goed uit. Zij stonden zoals altijd midden in de bus met z’n tweeën.
Ik maakte een vergissing met de lijn 84, ik vergat rechts af te slaan om zo de campus op te rijden. Natuurlijk had ik het door op het moment dat ik het verkeerslicht passeerde. Ik kon niet stoppen of achteruit rijden. Dus gaf ik via de microfoon door dat ik iets verder moest doorrijden, omdat ik een foutje gemaakt had met de route.
Geen mens wordt dan boos en er worden in dat geval vaak goed bedoelde reacties gegeven. Zo ook nu, en in dit geval kwam de behulpzame jongeman van Service en Preventie me vertellen dat dit vaker voorkomt, en dankzij de rotondes dit weer snel verholpen werd. Vier minuten te laat reed ik weer op de goede route.
Op de busbaan kregen we de eerste schrik over ons heen. Een fietster schoot zo voor ons langs, dwars over de busbaan heen om over te steken. Wat een stom wicht was dat! Ik reed weer verder, kwam aan bij de laatste halte voor het station in het centrum van Wageningen. Daar gingen een aantal passagiers eruit. Er kwamen vier auto’s aan, vlak achter elkaar, op het moment dat er een gat viel na de laatste auto ging mijn knipperlicht aan en draaide ik mijn stuur om en begon te rijden. Zag dat er een wit bestel autootje aan kwam rijden. En op het laatste moment merkte ik dat het weer zo’n macho was die toch nog ff langs de bus wilde scheuren om voorrang ‘te nemen’. En om zijn actie heftig te benadrukken, kregen we er een toeter serenade over heen. Ik had zo iets van, ….. ppfffff wat een …….. Laat hem maar. Maar gaf toch ook maar even antwoord door een tetter van mijn toeter te laten horen.
Dat vond hij blijkbaar niet echt leuk en trapte pardoes op de rem!
Nog steeds maakte ik me er niet erg druk om, dit zegt iets over hem, niet over mij. Maar om mij te jennen reed hij iedere keer een heel klein stukje en stond dan weer stil. Dit ging door tot het fietspad van de rotonde. Wat een akelig ventje was dat zeg! Op een gegeven moment kon ik via zijn buitenspiegel zien dat hij aan het telefoneren was en dat het een jong getint persoontje was. Ik werd geïrriteerd en maakte bewegingen met mijn handen dat hij maar ff uit zijn auto moest komen. Maar de grote held durfde dat niet. Ik vroeg aan de jongeman van Service en Preventie of hij foto’s wilde maken van de auto met kenteken. Dat lukte, en of die lafaard het voelde, …… hij reed in ene iets vlotter door. Ik moest links af en hij rechts richting Rhenen. Ook daar kon de jongeman een foto maken van hem, en ook dat hij nog steeds aan het bellen was. Maar die lafaard zag dit, schrok, gooide zijn mobiel neer en trok de capuchon van zijn jas omhoog. Dus de foto is niet helemaal gelukt, jammer.
Daarna maar weer verder…….. en alsof het nog niet genoeg was geweest kwam het volgende incident om de hoek aanwaaien. Dit voorval had veel meer impact! Met name op de jongeman die voor in mijn bus stond, van de Service en Preventie!
Zoals jullie in een van mijn vorige verhalen gelezen hebben heeft hij twee weken geleden dat ernstige ongeluk meegemaakt als toeschouwer en hulpverlener.
Op de zelfde plek, waar GEEN zebrapad is, wel een rijbaan met direct ernaast een busbaan! De automobilisten die daar langs komen en galant willen zijn naar fietsers en voetgangers, Maakte dat er bijna weer een forse aanrijding kon ontstaan! Wij als chauffeurs ergeren ons groen en geel aan deze IDIOTE galant-heid die levensgevaarlijk is!!
Het gebeurde nu ook weer dat er door een automobilist ruimte werd gegeven om een viertal jonge studentes op de fiets, die veel drukker met ‘elkaar’ bezig waren dan op het verkeer te letten, hen lieten oversteken. Maar niet in de spiegel had gekeken of er op die busbaan soms ook nog een bus aan kon komen!!
Ja dus, in dit geval kwam ik eraan. En doordat ik, en vele collega’s het op dat punt al gewend zijn dat er dergelijke situaties kunnen ontstaan, zat mijn voet al op de rem en mijn hand boven op de claxon. Die toevallig ook een hels geluid voortbracht.
Iedereen schrok zich te pletter, wat ook mijn bedoeling was. Maar de jongeman naast mij, kreeg de situatie van het ongeluk van twee weken geleden terug op zijn netvlies. En ik zag dat hij het zeer moeilijk had. Dat vond ik vele male erger en mijn zorg ging dan ook naar hem toe, wat hij op dat moment hard nodig had.
Het is allemaal goed gekomen, ondanks dat hij het heel erg moeilijk had en er emotioneel onder werd.
Persoonlijk denk ik dat hij, nu er gelukkig niets gebeurt is wat letselschade betreft, de mogelijkheid heeft gekregen om zijn emotie’s een plek te geven. We konden er ter plekken over praten en hij kreeg inzicht over zijn reactie van verwerking.
Ik ben van mening dat alles wat om ons heen gebeurt een rede heeft, de eerste om aan te geven dat je vaak sterker ben als dat je zelf denkt. Dat je in je omgeving vaak hulp aangeboden krijg waar je door groeien kan. En op die manier je eigen leven beter op de rit kan zetten en begrijpen kan. Je moet het natuurlijk wel willen zien!
Na al deze ontwikkelingen is het voor mij een heftige avond geweest, ik ben er daarom niet aan toegekomen om afgelopen avond dit verslag af te sluiten. Ik heb een prima nacht gehad en geslapen als een blok beton en fris wakker geworden om het verslag af te maken. Vanmiddag gaan we weer aan het werk, en ik hoop toch wel op een echte relaxte dag vandaag.