18 Februari

Ik zou vandaag late dienst hebben. Dat ging niet door, want ik ben geveld door de griep.
Ik had graag mijn hoofd eraf geschroefd willen hebben en in de vriezer willen plaatsen of bij grof vuil willen neerzetten.
Sjonge jongen wat een koppijn had ik, daarbij oor, kaak, kiezen,
alles deed zeer.

Nu 19 februari, zit ik aan een kopje thee.
Terug denkend aan woensdag j.l.
Ik heb die dag een serieus en open gesprek gehad met mijn rayonmanager, over het stoppen van mijn werk!
Ik ben een nuchter persoontje……… dacht ik, net als die jongeman die het ongeluk in Wageningen meemaakte van afgelopen maandag…
En vond dat hij een ‘nuchtere zak’ was…. Ik heb plots een spiegeltje kado gekregen, zomaar voor niks..
Toch zie ik mijzelf staan, mijn werk, waarmee ik 30 jaar een relatie heb, breek ik nu af, daar ga ik nu van ‘scheiden’.  Mijn werk, welke in mijn leven de langstdurende relatie (een verbintenis) is geweest, die ik ooit in mijn leven gehad heb……Zegt eigenlijk al, dat het niet toevallig is dat ik barst van de koppijn, ziek geworden ben van, …. zelfkennis is de beste kennis zeggen ze…..
Ik laat de veiligheid van inkomen vallen. Dat inkomen zorgt voor de basis behoefte zoals een gegarandeerd dak boven je hoofd, veiligheid, warmte en voedsel wat je goed kan aanschaffen. Daar heb ik 30 jaar van kunnen leven. Dit was mijn veiligheid en stabiliteit.
Nu geef ik dat uit handen, een bewuste keus, goed over na gedacht, wetende dat je voorlopig alleen door de verzekeringsmaatschappij waar ik mijn lijfrente had opgepot, belazerd ben. Want alleen de verzekeringsmaatschappij heeft er dik aan over gehouden. Redelijk goed wetende wat de andere inkomstenposten zijn. En toch een beetje bang, misschien onbewust meer dan een beetje, dat ik het misschien fout doe.
Het loslaten, een nummer voor de werkgever zijn, wettelijke regeltjes in ene tegenkomend.

Tja, het is een keuze, een eigen verantwoording!
Best wel zwaar! Toch wel…. Samen met mijn partner hebben we keer op keer zitten rekenen.
En het moet kunnen. Aan mijn pensioengeld kom ik niet, want als ik dat naar voren haal, kost dat heel veel geld voor in de toekomst. Daar kan ik echt pas gebruik van maken als ik een jaar voor mijn echte pensioendatum zit. Gezien de statistieken, zou mijn man als eerste zijn ogen voorgoed sluiten en zou ik dan van mijn AOW en pensioen moeten rondkomen. Dat kan dan tegen die tijd als ik er nu van afblijf.
Deze 44 maanden voor die pensioensdatum moeten dus opgevangen worden door mijn partner en de lijfrente. Zolang hij blijft leven, (staat heel raar als je dit schrijft en er over praat), is er geen vuiltje aan de lucht, en komen we er wel.

Dus al met al, ja, ik stop met werken, voor de gezondheid van lichaam en geest.
En het werkt niet van ‘we zien wel’, het kost heel wat ‘hoofdbrekers’ !
En ik weet zeker, we komen er wel degelijk!!

Dit komend weekend kan ik helemaal bij komen en ben tot dinsdag vrij. Dus we zien elkaar op papier pas weer volgende week woensdag.
Allen een goed weekend toegewenst!!