9 Februari

Het lijkt wel herfst, terwijl het gewoon februari is.
Het is de laatste dag van de Carnaval, voorheen merkte je bij de studenten dat er flink gefeest werd. Nu zie ik er weinig van. Geen beschilderde of uitgelaten jeugd. Van het weekend zijn er vele optochten niet door gegaan omdat het weer te onstuimig was. En logisch, veel te gevaarlijk. Er waait al genoeg in Nederland waarbij er heel veel schade is.
Daarom nu maar een anekdote, ook over carnaval!
Iets vrolijks dan maar, want door het bericht wat over de radio kwam over de overval drie weken geleden in Amsterdam, heb je toch wel behoefte aan iets vrolijks.

In de jaren 86/87 was er zomers Caribisch Carnaval in het zelfde Amsterdam. Ik reed die dag daar richting Centraal Station.
En ik werd erg opgehouden door de optocht. Wij waren er al van op de hoogte gesteld via de centrale. En ja, daar stond ik dan, drie haltes voor het Centraal Station.
Prachtige kostuums, de ene nog mooier en groter dan de andere, mooie vrouwen en mannen, veel veren, veel muziek. En heel veel dansende mensen!!
Ik had niet veel passagiers in mijn bus, dus ik bedacht me geen seconde, en voor het bestuurdersraam zwaaide ik met mijn armen mee op de maat van de muziek. En op het moment dat zij vlak voor mijn bus waren deed ik de voordeur en achterdeuren open.
En met een armbeweging nodigde ik hen uit om door de voordeur van mijn bus in te lopen en hossend door de achterdeur er weer uit te gaan.
Nou dat was het hoor, zelfs de grote trom kwam door mijn bus, wat een basaal geluid in zo’n kleine ruimte.
Maar ik hoste gewoon mee.
En het mooie van alles was, ik mocht in ene dwars door de stoet heen om op het station te komen.
Ik had dat nooit verwacht!!!
Sjonge, die belevenis vergeet ik nooit meer.
Dat was pas echt carnaval.

Spreek jullie morgen weer, truste!