5 Februari

Vrijdag was het bijna een ziekenhuis opname voor mij. Op weg naar mijn werk werd ik bijna geschept door een auto. Een jonge vrouw die de andere kant opkeek en niet naar rechts naar het fietspad waar ik reed. Het is dat ikzelf altijd ver vooruit kijk, omdat dat door mijn beroep erin gebakken zit. Aan haar houding zag ik dat zij haar best deed om net effe tussen de aankomende auto’s zichzelf erin te drukken, dus ze keek alleen naar links.
Ik heb een elektrische fiets, dus ga best hard. Het scheelde weinig, als ik het inzicht niet had gehad, lag ik nu voor de tweede keer in mijn leven als buschauffeuse in het ziekenhuis.
Achteraf dacht ik bij mijzelf; zou te idioot wezen om te eindigen bij Syntus zoals ik begonnen ben bij Centraal Nederland.
In 1986 kreeg ik namelijk na een maand “zelfstandig” te mogen rijden, privé een verkeersongeluk, waar ik meer dood dan levend vanaf kwam.
Ik had dan ook meteen een flashback vanmiddag, de schrik zat er behoorlijk in. Mijn benen tintelde en mijn rikketikie sprong op dat moment volgens mij een paar meter voor me uit.
Doordat ongeluk heb ik een week op de intenssive care gelegen en een week op de care afdeling. Toen kon ik pas naar een gewone ziekenzaal. Ik had vrij veel ernstige verwondingen opgelopen.

Een aantal gebroken en gekneusde ribben, een rib was dwars door een long gegaan, ik had bij de andere long een klaplong. En een zware hersenschudding en een gebroken sleutelbeen. Zij waren bang dat mijn pancreas gescheurd was, en hadden mij meteen geopereerd. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn. Dus daar heb ik alleen een flink lang lidteken aan over gehouden en word daar voor de spiegel nog steeds mee geconfronteerd.
Mijn leven heb ik echt te danken aan de collega die de bus bestuurde, hij reageerde allert. Op het moment dat ik uit de bus stapte en over wilde steken knalde ik vervolgens op een de motorkap van een volkswagen. Vloog door de klap door de lucht en kwam terecht op een vluchtheuvel. Ik heb er niet eens een vliegbrevet aan over gehouden, dat is best jammer, grijnzzzzzz

Die collega was een oud militair, hij hield zijn koppie erbij en waarschuwde meteen de alarmlijn dat er direct een ambulance moest komen. Hij had bij de commando’s gezeten, een grote man met weinig woorden en een groot hart. Als je hem op de bus tegen kwam stak hij altijd standaard zijn twee vingers op met het peace teken. Hij leefde eenvoudig. Het sinistere van wat het leven met je kan doen, is dat hij vier jaar na mijn ongeluk zelf stierf aan een hart stilstand, eenzaam, alleen…….

Ik weet zelf niets meer van het ongeluk op zich, het is een zwart gat. Ik kwam pas na drie dagen bij, met een enorme pijp in mij strot en allerlei apparatuur en overal slangen aan mijn lijf. Ik lag in een ijsbed, kon niet praten door die pijp, en ik verrekte van de dorst. Om die dorst te lessen kreeg ik alleen een nat washandje die de verpleegster af en toe dichtkneep.

Ik ben er eigenlijk best de hele avond al mee bezig, dus mijn verslag is een anekdote geworden.

Ik wens jullie een fijne avond en weekend. Ook ik heb weer weekend en ga gauw proberen dit voorval een plekje te geven en aan leuke dingen te denken die mijn man en ik in het weekend gaan ondernemen.

Tot maandag!