1 Januari

1 Januari 2016

Op een zeer mistige nieuwjaarsdag ga ik naar mijn werk. Het is maar 5,5 graden, ‘t is koud. Toch is Ede aardig ontwaakt, ik zie weer genoeg mensen op de weg.
Mijn 1ste passagiers stappen in en ik geef ze een happy New Year mee, wat als zeer prettig en verrassend ontvangen wordt.
Op straat valt me op dat er weinig rotzooi ligt en wat er ligt,
staat opgestapeld met vuurwerkdozen bij bomen of een lantaarnpaal.

De 1ste dag van het jaar is op het werk ingegaan met de 1ste verloren sleutelbos.
Normaal draag ik de naam van warrig en vergeetachtigheid van de eeuwige vergeten sleutels die kwijt zijn. Tot mijn verrassing is een vrouwelijk collega mijn na-aapster, zij opent het jaar
hiermee, en ik plaag haar daarmee.

Bij de 1ste rit is de begroeting met gelukkig nieuwjaar, fijn te noemen. Iedereen ging er vrolijke door kijken.
Bij mijn 2de rit zeg ik alleen hallo, of goeden middag.
En het is opvallend, NIEMAND wens een happy new year toe.
Conclusie.; mensen zijn weer druk met zichzelf bezig en zien jou als aanhangsel van de bus, een stuk materiaal wat hun geld kost.

Ze zien je niet als mens, als de buurvrouw of bakker op 1ste nieuwjaarsdag, jammer….

Het tweede deel van mijn dienst doe ik het weer begeleidend met gelukkig nieuwjaar. En iedereen begint weer happy aan het voortzetten van zijn of haar reis.

Ook heb ik een bijzondere ontmoeting gehad.
Het is een jonge vrouw die 22 jaar is en studeert voor maatschappelijke werkster.
Zij vertelde over hoe zij in het leven staat. Doordat haar opleiding dit jaar heel heftig is, want zij moet na zichzelf gaan kijken. En dat vind zij confronterend.
Mijn indruk is dat zij anders is dan andere van haar leeftijd,
want zij wil namelijk doelbewust keuzes kunnen en blijven maken , die voor haar goed zijn.
Een mooie meid, spontaan, een open gezicht….
Zij zal slagen in haar opleiding en zal vele mensen helpen.
De ene snel en positief de ander moeilijk.
Als ze maar onthoud dat zij zelf alles heeft gegeven wat ze kon, en niet iedereen is te helpen.

Ik vertelde haar iets over mijn werk, van vroeger het begin en van nu. Dat ik zeer jong getrouwd ben geweest en twee kids en 5 kleinkids heb.
Over hoe zwaar het was in de jaren 80 om buschauffeusse te zijn. Niet zozeer toen in het westen, daar hadden we een zeer vrouwvriendelijke groepschef. Zo heette dat toen.
Maar na mijn verhuizing na bijna vijf jaar naar het Veenendaal, kwam ik nogal in een nog al vrij conservatieve werkplek.
Waar er nog de kreten golden dat vrouwen alleen achter het aanrecht hoorde.
De andere anekdotes komen tzt wel als ik eens een rit heb die weinig inhoud heeft, dan alleen van paal tot paal te rijden.

Na de pauze in Putten kreeg ik een oude bekende, een ober die al jaren met ons mee rijd. Van het centrum naar het station. We begroeten elkaar weer als van ouds, ouwe jongens krentenbrood en een goed 2016.
Ook hij nam als vanouds de voorste praatstoel in en begon gelijk dat hij weleens een andere begroeting had gekregen, die echt heel anders was.
Op het moment dat hij mij dat vertelde sloeg ik mijn hand voor mijn mond, zo erg vond ik dat.
Deze anekdote komt ook tzt, want ik heb hem gevraagd om dit per mail naar mij toe te sturen.
Ik schaam mij diep, dat deze vorm van niet gewenst gedrag gebeurd onderweg door collega’s.

Het werd hierna een rit zonder passagiers, en ik kon alles weer even een plek geven en luisteren naar de radio.
En mee zingend als een mus, reed ik richting mijn eind station en pauze.

In de pauze lag ons tafelblad, daar stond een kleine terugblik in van 2015, het minst leuke wat er in stond is dat vorig jaar 4 collega’s ons ontvallen zijn. Collega’ s waarvan er eentje net drie maanden genoten had van zijn pensioen, en de andere drie mochten helemaal niet genieten van het pensioen.

Mijn 1 na laatste rit vanuit Wageningen .
Op zich een rustige rit, was het niet dat ik een verkeerde bus had gepakt, de mijne stond op een andere plek. Ik was er vanuit gegaan dat hij al klaar stond en keek niet naar het omloop nummer.
Dankzij de SVL kon ik met 8 min vertraging vetrekken met de zelfde bus.
Zij hadden er intern voor gezorgd dat de computer aangepast werd.
En net als op de dag van het oude jaar kon ik in Wageningen weer met 1,5 min vertraging de terugrit gaan aanvangen en was weer op tijd halverwege deze rit.

Daarna is alles rustig verlopen tot einde dienst