29 April

Vrijdagavond 17.30 aanvangt dienst, heerlijk op de lijn 88/84.

Na een ‘whauw, whauw, whauw’ vrije dag van gisteren weer met veel plezier achter het stuur. En waarachtig de zon begint ook nog te schijnen. Vanmiddag zijn we thuis gekomen en ik had al veel drukte op de weg waar kunnen nemen. We kwamen uit de buurt van Roosendaal vandaan en de rit duurde ruim anderhalf uur. Nu zie ik nog steeds fille’s op de A12 in de richting Arnhem die onder mij door sukkelen als ik op het viaduct rijd richting Wageningen. En het is inmiddels 18.30 uur.

Ik kom verschillende keren de gele mededelingsborden tegen van de ‘Tour de Giro’. De Italiaanse wielronde. Wij als chauffeurs, verwachten dat die dag er veel in de soep gaat lopen van onze dienstregeling, veel vertragingen. We zien wel, ook ik moet die zaterdag werken.

Ik reed op het ziekenhuis terrein waar ik al vanuit de verte zag dat een vader met een kind in een heftige discussie waren. Ik reed al wat langzamer, maar die twee gingen nog steeds heel heftig met elkaar om. Ik schat dat kind op een jaar of 4/5. Vermoedelijk ging het om de ballon die het kind in zijn handen hield. De vader hield een stokje vast, waar zo’n ballon in vast geklemd hoort/kan zijn. Zijn andere hand hield de pols van het kind vast. En sommeerde het kind dat hij hem aankeek en vermoedelijk moest luisteren.

En uit niets bleek dat er overgestoken zou worden, ik reed nog langzamer, het lijkt net of je iets aan voelt komen. Er gebeurde niets. En na het moment dat ik langzaam die twee passeerde gebeurde hetgeen wat ik aan had gevoeld. In mijn spiegel zag ik dat het kind zich losrukte en blindelings van zijn vader wegrende…… pardoes de weg op….
Een ongeluk kan op vele manieren ontstaan. Als de vader niet zo snel was geweest om het kind weer te grijpen bij zijn arm, was het zo tegen de bus aan gerend.

Dit voorval bracht mij meteen terug in een flashback van de jaren dat ik zelf 9/10 jaar was. Ik ging met mijn broertje naar het Sinterklaasfeest. En van mijn moeder had ik de opdracht gekregen dat ik hem goed moest vasthouden bij de oversteekplaats van de Provinciale weg van Amerongen. Daar woonde ik toen. Mijn broertje was 4/5 en hoorde de muziek van de Sint op het moment dat wij moesten gaan oversteken.
Er waren toen geen stoplichten, zebra’s of rotondes aldaar. Hij rukte zich ook los. En had minder geluk. Met een forse hersenschudding en een vracht aan schrammen lag hij thuis in de huiskamer bij te komen.
Misschien dat ik daarom bij dat ziekenhuis een voorgevoel had.

Dit was het voor de vrijdagavond, het weekend ben ik vrij en spreek jullie a.s. maandag weer.

Allemaal een goed en een whauwww weekend! Lol!!! DoegieDoegie…..