11 April

Vandaag maandag 11 april, weer terug van weggeweest.

Het was een lange mooie spannende rit naar Italië en terug. Mooi weer gehad, genoten van de Italiaanse gastvrijheid. Veel geleerd op de wegen hoe te handelen met rijden. Heen was het vrij rustig op de weg i.v.m. het vertrek in het weekend. De terugweg gingen we op woensdag, het was druk, vooral met vrachtauto’s, maar niets om me zorgen te moeten maken. De tolwegen zijn een verhaal apart, wat een gedoe. Maar ook daar kwamen we er snel achter wat goed en wat niet goed was. Verder heb ik respect voor al die vrachtwagenchauffeurs die daar met velen achter elkaar aanrijden. De eerste baan is echt voor de vrachtwagens. Soms zit er een auto met wel of geen caravan of een camper tussen. De invoegstroken zijn erg kort, zowel in Duitsland, Zwitserland als Italië. En wat ik al zeer snel door had was dat je of gewoon stil moet blijven staan als het erg druk is op de eerste baan of …..direct als je de invoegstrook op rijd je linkse knipperlicht aan zet. Op het moment dat ik er een keer op wilde gaan rijden zag ik al dat er alleen maar vrachtverkeer reed, een complete muur, dus ik zette meteen mijn richtingaanwijzer aan. En alsof er een gordijn opzij ging, de mannen van de vrachtauto’s gingen als een waaier naast mij op de tweede baan rijden. Om mij de gelegenheid te geven ertussen te komen. Dat geeft je een machtig gevoel van samenwerking. Ook had ik gezien ze elkaar bedankten, dit d.m.v. het alarmlicht dat dan aan ging. Tweemaal werd het alarmlicht ingeschakeld als bedankje. Dus dat deed ik ook.
Ik heb een goede vriend die ook vrachtwagenchauffeur is in hart en nieren, Ed, ik hoop dat je tijd heb dit stukje te lezen, respect man!!! Vertel het je maten maar via de bak!

Maar nu mijn eigen werk. Ik begon om 13.25 uur. Mooi zonnig weer en toch even wennen dat het vrije leventje over was. En het is even wennen dat ik onderweg moest stoppen bij een halte, grijnzzzz
Ik ben niemand voorbij gereden of vergeten eruit te laten gaan.
Het was wel erg slaapverwekkend………

Het was fijn de collega’s weer te spreken en alle verhalen weer aan te horen over het wel en wee in Ede.
Er is een heel naar bericht mij ter oren gekomen. Een collega is vorige week opgenomen in het ziekenhuis i.v.m. hartklachten. Er was in het verleden al het een en ander met zijn hart te doen geweest. Nu is het zeer ernstig. Hij moet gedotterd worden, als dit niet meer kan omdat de schade zo groot is, moet hij geopereerd worden en krijgt hij omleidingen. Zijn vrouw is ook buschauffeuse en werkt nu alleen vroege diensten. Ik wens hun beide heel veel kracht toe om deze periode goed door te komen.

Vanmiddag in Wageningen, nadat ik op de eindhalte stond om iedereen er uit te laten stappen, zag ik een paar passagiers ernstig achterom kijken naar een andere passagier. En via mijn spiegel kon ik die passagier ook zien. Het was een vrouw van mijn leeftijd.
Ze hing onder uit gezakt met haar ogen dicht. Haar mondhoeken hingen naar beneden. Haar arm was weggeschoten en hing buiten de armleuning. Heel even schrok ik en er schoot door mijn hoofd heen, ‘nee he, laat haar gewoon in slaap gevallen zijn’
Ik liep er naar toe en ging op mijn hurken erbij zitten, om op gelijke hoogte met haar te kunnen zijn. En legde mijn hand op haar hand en wachtte af…..
Ze was inderdaad in slaap gevallen, na twee momenten die best wel lang duurde voor mijn gevoel gingen haar ogen open, keken mij aan….
En zei ze, ‘o God, ik ben helemaal weggezakt, ik sliep geloof ik, was ook zo lekker in het zonnetje, dank u wel dat u me kwam waarschuwen’ ze stond op, liep op de validaiter af en checkte uit. Tot drie maal bedankte ze mij en liep heel vrolijk weg…..
Ppffff voor mij…… DoegieDoegie.