Openbaar vervoersstaking

Ja, dan is het na jaren weer zo ver dat door de CAO Onderhandeling de communicatie weer helemaal fout loopt. Uiteraard met en door de bonden namens het personeel, richting de werkgever. Ook de mensen die de (vervoers)maatschappij letterlijk ‘in’ (het stuur) hun handen dragen worden niet meer gehoord naar hun gevoel en daden. 

Voor de werkgever zijn de mensen instrumenten, waarmee een bedrijf aan de weg timmert. En zijn kapitaal wil vermeerderen. Om op die manier nog meer op te vallen om werk te verkrijgen. Op zich niets verkeerd mee. (Dit is heel kort door de bocht)

Ik wil proberen, u als lezer mijn visie van de laatste 30 jaar die ik gewerkt heb als buschauffeuse, een inkijk te geven hoe ik er over denkt en hoe dit alles mij in die jaren is overgekomen. Vooral de technische kanten van de vervoersmaatschappijen. Het is geen “katten” wat ik wil, het is puur mijn gedachte en ervaringen ventileren. Jaren geleden heb ik mijn loopbaan met al z’n up en downs opgeschreven, puur als blijvende herinnering aan mijn loopbaan. Nu zie je vele vrouwen achter het stuur, 30 jaar geleden was dit echt geen vanzelfsprekendheid.  

Als vrouw in dit mannenberoep moest je hard knokken om een gewoon plekje te veroveren tussen de mannen in hun wereld. En niet te vergeten, de passagiers die hier ook aan moesten wennen. 

Tegenwoordig gaat het heel anders dan vroeger, zoals met meerdere bedrijven. Je kan dit natuurlijk niet meer vergelijken met die periode. Je moet met de tijd mee, je moet moderniseren. Je moet investeren, je moet groter en groter…. en áls je eenmaal de grootste ben, moet je consessies doen met andere (vervoers) maatschappijen. Óf samen gaan óf kleiner worden. Of de boel verkopen aan het buitenland. 

Of zo verschrikkelijk veel geld bezitten en zó groot zijn dat de Nederlandse regering vind dat je een multinational ben. En dat Nederland afhankelijk is geworden van die multinational. Dan heb je als bedrijf heel veel in de melk te brokkelen. Want 1 zinnentje in de trend van , “als je niet doet wat ik wil, vertrek ik met mijn bedrijf naar het buitenland. En gebruik ik alleen de dingen in Nederland waar ik financieel beter van word, (bijvoorbeeld de belasting)” werkt in dit beeld nog beter als de beste dreiging om je zin door te drijven.

Ik zelf heb 30 jaar dit werk, rijden op de lijnbus gedaan met veel plezier! En heb in die 30 jaar zes maal een ander uniform gehad, terwijl je hetzelfde werk deed en op de zelfde buslijnen en gebieden reed. En wat uiteindelijk hetzelfde bedrijf was. Het bedrijf die om maatschappelijke en wettelijke regels moesten reorganiseren. Een andere naam kreeg, andere uniforms moesten aanschaffen, andere bussen moesten bijkopen en vaak een soort mediator in moesten schakelen. Het hele bedrijf ging dan op zijn kop. Die mediator koste heel veel geld, wat het personeel niet begrijpen kon. Waarom?? werd er vaak geroepen.

In de tijd dat wij nog ‘ambtenaar’ waren, was alles veel rustiger, makkelijker. Zowel op de wegen alsmede het beleid. Nadat Nederland begon dicht te slibben en de auto het melkkoetje bleef, moest er toch veel veranderd worden. 

Wij waren direct ambtenaar af. En het werd een zelfstandig bedrijf. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat èèn van de wel besproken managers, ons vertelde dat we geen dienstverlenend bedrijf meer waren, maar geld binnen moesten brengen. We waren nu een zakelijk bedrijf. 

Dat was voor vele buschauffeurs in hart en nieren een brug te ver. Jaren waren we getraind dat de klant koning was en altijd gelijk had. Nu was het bedrijf dè ‘king himself’ en wij als bestuurders natuurlijk nog steeds ondergeschikt. En kregen letterlijk te horen dat wij alleen maar goed waren om geld in het laatje van de directeuren te brengen.

Dat was natuurlijk ook de gewoonste zaak van de wereld, want anders konden wij aan het einde van de maand de bijschrijving van ons loon niet meer verwachten. Maar de manier en het ethische hiervan was voor vele rasechte chauffeurs geen goed gevoel. 

Na jaren van wennen aan de nieuwe situaties kwamen er voor ons allerlei  cursussen. Goed bedoelde, wellicht uitgeplozen door psychiaters, nieuwe inzichten voor de chauffeur. De meeste van die cursussen vond ik zeer goed en voor de rest zei ik altijd dat je er altijd wel ièts van kon opsteken. Ik heb een hele waslijst van cursussen en diploma’s met goede cijfers. Een paar collega’s vonden het een leuke vrije dag die door de baas betaald werd. De laatste cursussen die opgelegd zijn door de regering, was het ‘nieuwe rijbewijs, denken en handelen’. 

Het beruchte en verplichte papiertje voor àlle beroeps chauffeurs. De Code 95!!!

Hier werd eigenlijk heel genuanceerd over gedacht en gesproken. Weer hetzelfde als toen we ambtenaar af waren. Maar goed, iedereen heeft wel de kans gekregen om, op leeftijd gekomen, toch nog je MBO diploma te halen, met toevoegingen. Het kostte ons geen cent en de werkgever werd er dubbel voor betaald, lees, werd door de regering kosteloos gesteld, en werd er natuurlijk door ‘beter’ opgeleid personeel, ook nog eens zelf financieel beter door. 

Of moet ik “voorzichtig” schrijven, over onze rug heen, kreeg hij meer geld en wij meer verantwoording…….

Hier zijn heel veel verschillende meningen over. De meeste mensen, beroepschauffeurs, vinden het een geldklopperij. Wij hadden dan persoonlijk geen kosten, maar een zelfstandige beroepschauffeur moest het wel zelf betalen. Dat was toch wel een flink bedrag, zo’n €3000,00. 

Zo zijn vele jaren gewoon hetzelfde gebleven, alleen waren ze iets anders verpakt! Alleen het loon werd in de tijd steeds minder. Want de economie werd slechter, we hebben de crisis gehad. Bezuinigingen, het bewuste kwartje van Kok. Zo kunnen we met  ons allen  nog veel meer opnoemen denk ik. Nu gaat de economie heel goed. Het zal nooit meer worden zoals het geweest is voor de doorsnee werknemer. Alleen de topmensen zullen veel geld blijven verdienen. Dat is ook de rede dat het nu heel billik is dat er in het openbaar vervoer gestaakt wordt. 

Ik ben zelf ook ooit kaderlid geweest bij de FNV en weet best wel hoe voorzichtig alles geregeld wordt. Ze gaan echt niet over 1 nacht ijs. Er is heel veel emotie bij en er wordt heel veel gepraat. 

Wat ik zelf mee maakte in de tijd dat ik nog werkte, bijna twee jaartjes geleden, dat er al spraken van was, dat er van de pauzes minuten afgepakt werden. 

Het lopen uit de bus, wat richting de kantine ging om daar eerst te kunnen plassen, nadat je een paar uur gereden te hebben. 

Moest maar in eigen tijd gedaan worden……. er ging eerst een protocol aan vooraf, want je moest eerst je tas inpakken, de bus door lopen of er niets achter gelaten was of schade was. Eventueel de klant nog antwoord geven die er aan kwam lopen voor de volgende rit en al de kranten en andere meug, die je op moest ruimen wat door passagiers doodleuk achter gelaten werden tussen, naast, onder en op de stoelen, dan pas stapte je de bus uit om te kunnen plassen. Dan wilde je graag een kopje koffie drinken en ff gewoon pauze hebben.

 Was het rond het middaguur wilde je ook graag je sneetje brood eten of je warme hap in de magnetron zetten. Maar je was niet de enige die dat wilde en regelmatig moest je wachten tot de andere collega klaar was bij de magnetron en koffie apparaat. Dan ff gauw eten!  Zo ging dat vaak en dan het afwassen van je eetspullen, dat werd vaak ‘vergeten’, omdat je weer de bus moest pakken. Er zijn verplichtte pauzes die lang genoeg zijn om te kunnen eten, maar door de drukte op de wegen, de fille’s, ongelukken en de vragende passagier, de rotzooi van de ander wat van jou verwacht wordt om het op te ruimen, viel vaak je pauze heel kort uit. Als dan een collega de passagier links liet staan en gauw de kantine inliep, kreeg hij een klacht toegestuurd door de onwetende passagier die niet wist dat die chauffeur ook gewoon moest eten en bijkomen van zijn inmiddels verlate rit. 

Zij kunnen het allemaal begrijpen, de buschauffeurs, soms ook niet meer, omdat mensen zo cru reageren. Deze chauffeurs zijn namelijk gèèn instrumenten en/of geen onderdelen van de bus. Door deze éxtra werkdruk van de laatste jaren, omdat de pauzes altijd het mikpunt van de CAO zijn geweest, en je dat niet bij de passagier kan neerleggen, maar wel bij de werkgever, is er nu een èchte staking. 

Natuurlijk met nog veel meer andere problemen, maar ik ben er al een tijdje uit, hoe en wat er nog meer speelt weet ik niet. Wíl ik ook eigenlijk niet meer weten. 

Maar deze essentiële werkdruk is een onderdeel van wat ik zelf ook jaren meegemaakt heb. Want bij een goede chauffeur blijft de klant koning, maar je moet wel zelf in staat en in goede conditie zijn, om dàt gevoel bij de klant neer te kunnen leggen. 

Het gezegde “zorg goed voor je zelf, want dan kan je de ander ook goed verzorgen”, Is een waarheid als geen ander!

Ik wens al mijn collega’s, sterkte in de strijd, geduld en moed.

Zodat jullie strijd niet voor niets is geweest en je weer onder normale menselijke manieren kan omgaan met jullie passagiers. 

Dit is natuurlijk geen camperverhaal en dit kan ik ook niet plaatsen op de campersite’s. 

Daarom een oproep van mij aan u allen. 

Deel dit alsjeblieft met u vrienden. En laat hen dit ook delen. 

Veel mensen hebben met openbaar vervoer te maken, maar snappen niet hoe het werkt en waarom er gestaakt wordt en vinden het allemaal stom vervelend.

Dank u wel voor deze moeite! Ennneee, DoegieDoegie.