Ontmoeting met “dakloze”

23/24/25 Maart. We staan inmiddels in Torrox Plaza. Natuurlijk weer aan het strand. We zijn verplicht om hier tot maandag te blijven staan, want er moeten medicijnen gehaald worden en die moesten samengesteld worden. Daar het weekend er nu tussen zit is het effe wachten!

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

We staan 150 meter van het strand af en er staan hier ‘s avonds zo’n 50 campers. Het is hier een komen en gaan.  Er zijn geen voorzieningen, het kost niets en de Aldi zit samen met zijn broertje Lidle om de hoek. Er is wel 1 minpuntje hier, er is een rollerskate baan net naast/boven deze camperplek en dat hoor je de hele dag, van ‘s morgens rond 9 uur tot het donker begint te worden en dan is de rust eindelijk weer weder gekeerd. Het klinkt alsof ze aan het verbouwen zijn, of een fabriek die elke keer stapels pallets aan het versjouwen zijn en als je er op let is het best irritant.

  Er zijn hier nu opvallend veel buscampers, maar we zijn nog steeds de kleinste. 

Vanaf nu willen we proberen ‘wild’ te staan totdat we richting huis gaan. Als we door slecht weer zonder elektriciteit dreigen te komen, omdat we een zonnecollector hebben en geen dagcollector, dan gaan we voor een dag een camping op om de stroom in te pluggen. Het weer was deze dagen verschrikkelijk winderig. Heel veel wind en ‘s nachts regent het bar en boos. Als we op het strand lopen, waaien we bijna uit de schoenen vandaan. Iedereen die je spreekt hoor je teleurstellend praten dat het weer al zo’n tijd zò slecht is. Zo ook de restauranthouders op de boulevards. Te weinig ruimte binnen in het restaurant, buiten in overvloed, maar niemand kan daar zitten vanwege de harde wind. We gaan maandag via het binnenland maar een aantal km maken richting Salou. Dan zien we wel weer verder.

Daklozen en “Daklozen”

Ook hier wordt ik weer geconfronteerd met mensen die onder een brug wonen. Naast de camperplaats onder de brug zitten 3 jonge Roemenen, compleet met bedden, tafel en stoelen. Ze ogen niet erg vriendelijk en zie er maar van af contact te maken. Een ‘woning’ heb ik zelfs gelokaliseerd in/onder een rotswand. Met een tuintje, een fiets en een brievenbus. Ik moet er echt nog steeds aan wennen, maar hier, met dit klimaat, is het dus de gewoonste zaak van de wereld. Je kan er wel van uitgaan dat onder vele bruggen in Spanje mensen wonen. Dat is wel wat anders dan die prachtige boulevards op de vakantie affiches.

  Even terug naar de woning in de grot, want dat is het dus eigenlijk. Ik ben vanmorgen er weer naar toe geweest, waarom…..  intuïtie, denk ik. Ik heb vanaf de bovenkant en beneden foto’s gemaakt. Een plek heel beschut achter het bamboeriet. Een mooie  grote kat kwam lekker in het zonnetje zitten. Door het ruizen van de zee heeft de bewoner mij geen ‘ola en hello’ horen roepen. Dus ik dacht, dat is pech, geen gehoor.

En op het moment dat ik aanstalten maakte om terug te gaan, zag ik in ene de bewoner met twee 8 literflessen water halen bij de stranddouche. Die kans greep ik dan mooi aan. En liep de man, die er overigens keurig uit zag, tegemoet. Tot mijn verrassing sprak de man Engels. Ik vroeg hem of ik een gesprek met hem mocht voeren over zijn leven hier en in de grot. Dat was goed en ik werd uitgenodigd hem te volgen. Hij vroeg nog even voor ik binnen gelaten werd of ik een journalist was. Ik zei nee en dat ik een eigen site had met inmiddels gemiddeld per verhaal zo’n 3000 vaste lezers. Dan was het goed zei hij, hij had het niet zo op journalisten. Ook hier was mijn intuïtie gewoon goed, een vriendelijke, ietwat zenuwachtige, goed uitziende man.

Hij bleek 43 jaar te zijn. Zijn Home zag er heel goed uit, zelfs gezellig. Het bleek dat hij deze woning van een vriend had ‘gekregen’. Mooie planken lagen op de vloer, niet eentje lag er scheef in,  a.h.w. gewoon parket! En het leek mij droog en niet vochtig te zijn in de grot. Hij had een hond en een kat, en volgens mij zelfs twee katten. Bij de ingang was de keuken en daarna zijn huiskamer. In het plafon waren allerlei kleine voorwerpen gestoken wat ik heel leuk vond. Hij vertelde dat hij uit Wolverhampton kwam, Engeland.  Dat hij in Ierland, Belgie en Nederland was geweest. Hij had in een grote camper gewoond in Belgie, moest daar land huren, want daar mag je niet zomaar staan.

Hij is getrouwd geweest, heeft een dochter. En hij is gescheiden, terwijl hij daar over praatte kwam er veel emotie over hem heen. Het was het akeligste wat hij meegemaakt had en het had hem bijna kapot gemaakt. Was aan de drank geraakt maar nu niet meer. Zijn dochter die hij erg mist ziet hij 2 of 3 maal per jaar. En beslist nièt bij zijn grotwoning. Zijn dochter weet dat niet eens! Hij is hier terecht gekomen omdat Spanje zich niet met een ander bemoeit, en je heb hier niet zoveel regeltjes, en het komt wel…… Zijn katten en hond worden een beetje onderhouden door buurtbewoners. Die komen dan een zak met katten en hondenvoer brengen. En soms ook wat eten voor hem. Hij probeert het leven van de zonnige kant te bezien. Hij woonden eerst in het dorp hiervoor, maar daar was weinig te beleven of eigenlijk, ‘van te leven’, want daar waren te veel arbeiders.

Hier in Torrox waren veel buitenlanders en daar kon je af en toe wat aan over houden. Toen ik hem vertelde dat ik een vrouw gezien had bij de hotels, die liep te schumen in de vuilcontainers, en dat zij precies wist welke zakken zij eruit moest halen. En ik was verbaast wat daar dan ook uit kwam. Kruidenpotjes, aluminiumfolie, voorraadbakjes, kleding, wasmiddel, zonnebrand. Ja beaamde hij, zij weten precies hoè laat zij daar moeten zijn. Allemaal vakantiegangers die maar kopen en kopen, op een appartementje zitten en als zij naar huis gaan met het vliegtuig er achter komen dat ze heel veel niet meer mee naar huis kunnen nemen. Dus wordt het weggegooid.

Ik vroeg of hij gelukkig was….. daar moest hij even over nadenken.. Hij had het wel anders gewild, maar nu was het goed. Hij miste zijn dochter. Ik vroeg of hij het goed vond dat ik op mijn site foto’s van hem mocht plaatsen en dat was goed. Tot mijn verrassing had hij ook een eigen fb en zo kon ik de foto’s die ik van hem maakte opsturen. Dat stelde hij erg prijs. Ik ben weer gegaan want hij moest zijn dagelijkse ronde maken naar de supermarkt. Hij vond onze ontmoeting leuk en dit was wederzijds. 

Hij vertelde dat de mannen die onder de brug zaten de Roemenen waren en die bedelde door te suggereren dat zij kindjes hadden, dit terwijl het drie jonge alleenstaande mannen waren. 

Afgelopen zondag waren er vele Spaanse wandelaars die het blijkbaar heel interessant vonden om al die campers bij elkaar te zien staan, er werd dan ook vaak met de telefoon gefilmd. Persoonlijk vind ik het zeer onaangenaam dat gefilm, het voelt voor mij aan als aantasting van mijn vrijheid. Eèn keer was ik het zo zat dat ik zelf mijn mobiel gepakt heb en die gast z.g. gefilmd heb. Het werkte wel, hij keek mij aan en stopte met filmen. Misschien een beetje kinderachtig van mij, maar ik begon er mij aan te ergeren. 

Het is weer droog en best warm, een heldere hemel en de pollen zweven nu door de lucht, het lijkt wel of het sneeuwt, dus de mensen met een luchtaandoening zullen het een stuk benauwder krijgen denk ik. Het is wel een mooi gezicht, de zon erop en kleine watten bolletjes die langzaam naar beneden dwarrelen. Soms met een klein beetje wind dwarrelen ze weer omhoog. 

Dit was het weer voor vandaag. En ik moet zeggen, het wordt tijd om weer langzaam richting huis te gaan, ik wordt het zat in deze kleine ruimte. 6 Maanden is toch wel heel lang.

Doegiedoegie