Kuifje en de Poedel

We zijn melig vanavond, melig van de bovenste plank. We hebben iets nieuws ontdekt op messenger. We verveelde ons te pletter door al die stomme regen van vandaag op de 17de maart, het hield maar aan. Het kwam heel mooi uit om onze blik even niet naar buiten te hoeven wenden of dat we al rennend door de regen even gauw mèt of zònder paraplu naar de doucheruimte konden gaan.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Het begon nadat ik met mijn buurvrouw uit Ede op messenger aan het praten was. We zouden de jaarrekening binnen krijgen van gas, licht en water verbruik, maar onze teller was nu, na totaal 8 maanden afwezig te zijn in 1 jaar tijd, natuurlijk veel lager dan het gemiddelde huishouden. En Tom kon dat via internet, waar we ook de gegevens van dat bedrijf hadden door gekregen, de goede standen doorgeven, zodat we die grote bedrijven niet hoefde te spekken door teveel te betalen. Daar heb ik, zoals een goede Nederlandse betaamd,  ‘een broertje aan dood’. Dus heb ik met mijn buurvrouw afgesproken dat zij de standen gaat noteren en aan ons zal doorgeven. 

We vonden het leuk om een ‘live’ foto door te sturen naar haar en zagen in ene dat je een foto kon op pimpen. Nou dat heeft mijn buurvrouw geweten èn fb daarna ook. Maar ook  mijn schoonzus, waarmee Tom even daarna via messenger mee sprak.

Zij reageerde weer op de foto die hij op fb had geplaatst. Bunny het konijn vloog over het beeld met allerlei bekken trekkerij en ook de andere helft van de Blues Brothers deed onherkenbaar mee. Of het terecht was volgens mijn schoonzus om bij thuiskomst een afspraak vast te gaan leggen met een psychiater, houden we nog even in het midden…… grinnik, wij hebben er erg om gelachen! En ons motto, ‘een dag niet gelachen…….’ En de regen?……, die waren we even door alle gein vergeten.

Zoals ik al hierboven schreef, het waait en regent hier, al vanaf vanmiddag 15.00 uur aan èèn stuk door. En stevig! Een sombere natte zaterdag.

Vanmorgen ben ik bij een podoloog geweest. Ik heb te lang doorgelopen met zere voetjes, geen zin gehad, gedacht ‘doe ik zelf wel ff’…..en meer van die flauwekul. Nu krijg ik de ‘rekening’ gepresenteerd, teveel eelt, te hard en een paar kloven waar je U tegen zegt. En veel pijn, dus dat wordt meer dan 1 bezoek bij de podoloog. Hoe stom kan je zijn. Ik trof het met de regen en had maar 1 klein heftig buitje moeten doorstaan op de weg terug. Door alle ongemakken met mijn voeten blijven we nog even in Torre del Mar om te zorgen dat mijn voetzolen weer fluweel zacht worden. 

Ik kwam daar in El Morche, waar ik bij de podoloog moest zijn, na ongeveer 13 km fietsen aan, ik was ruim een half uur te vroeg en heb op een terrasje een lekker kopje Americano (koffie) gedronken en keek om me heen. Er was al veel bedrijvigheid op het strand. Heel langzaam komen alle stranden hier aan de kust weer tot leven. Tractors trokken het strand weer recht. Verwijderen de troep wat aangewaaid en aangespoeld was door de stormen van afgelopen weken. De open plekken waar straks de strandtentjes, de tafeltjes en strandstoelen met de Hawaï parasols weer letterlijk ‘gepland’ moesten worden, schoten als paddestoelen uit het zand. Alle paalgaten waar de parasols in komen worden allemaal handmatig met een grote benzineboor ingeboord. Het stinkt er naar benzine en er wordt gebruld naar elkaar, omdat die boor zo’n herrie maakt. 

Je ziet veel strandtenthouders inmiddels druk aan het poetsen en verven, allerlei klusjes aan het doen die door hun ‘winterstop’ weer nodig zijn. Planten worden weer aangevoerd. Sommige tenten krijgen nieuwe voorpanelen van glas. Openbare wc’s worden weer opnieuw in de verf gezet en schoongemaakt. Langzaam komt er weer leven in de brouwerij. Het is niet voor te stellen na de rust zoals wij die hier hebben gehad, het straks weer beredruk zal zijn met al die toeristen. Er zal weer een aantal maanden hard gewerkt moeten worden. 

Op het terrasje waar ik mijn koffie nuttigde zat een ouder echtpaar, …….hoe kan dat in deze periode ook anders, ……. die net als ik ook zaten te genieten van het toen nog blakende zonnetje en het lekkers voor hun neus. Ruime 65 plussers, hij broodmager, zij stevig in der velletje. Ik zag ze eerst op de achterkant. Zij had een roze dunne regenjas aan en een verjaard permanentje, dat als een slecht verzorgde poedel haar hoofd ‘sierde’. Vaal haar, met vier verschillende doorgroei kleuren waarvan het vaal grijze overheerste. De krullen die er ooit mooi ingezeten hadden zaten nu als pijpenkrulletjes onder in het haarlijn, wat op haar kraag van de jas hing. 

Hij had heel dun haar, ook vaal grijs van donker naar licht. Het hing langs zijn hoofd als een vliegengordijn. Zijn kruin was bijna kaal, een soort monnikskapsel. Waar bovenop een heel klein bosje dun haar, recht overeind stond. Dat wiebelde met de wind mee, een soort Kuifje model op een halve biljartbal.

Zij had een kleine ijscoup voor zich en hij een kopje koffie, waar ze duidelijk van genoten. En af en toe keken ze elkaar aan en zeiden korte zinnetjes waarbij zij beiden altijd glimlachte. Als zij hierdoor hun hoofd naar elkaar draaide kon ik dat van beide zien. Ze oogde voor mij heel gelukkig te zijn, zo samen op het terras met de zee op de voorgrond en hun verwennerij op tafel voor hun neus. 

Onderweg zag ik verschillende mooie Mimosa bomen en heb er een foto van gemaakt. Het was langs een bedding van een klein riviertje waar nu door de aanhoudende regen, het water rustig stroomde richting de zee. Onder de brug zag ik in ene ‘was’ hangen en nadat ik verbouwereerd nog eens keek zag ik er een bed, een man en dozen staan. Zijn huis….. waar hij nu door al die regenval natte voeten in kreeg, maar wel zijn was kon laten drogen…… hoe krom kan de wereld voor mensen zijn…… hoe gelukkig zal die man zijn dat hij daar ‘droog’ leven kan……

Terug naar nu, zondagochtend inmiddels en je raad het al, het regent nog steeds. Onze vrienden die in Torre del Mar een appartement  gehuurd hebben, gaan een maand eerder weg. Ze vertrekken tegen de middag. Richting de zon van Mazzarón,  400 km verder, waar weer andere vrienden van hun al op de camping staan. Tom en ik hopen dat het droog wordt, want we willen nog even afscheid van hun gaan nemen. 

Dit was weer een ‘vochtig’ bericht vanuit een stormachtig Spanje. Er blijkt dat het in Madrid weer is gaan sneeuwen en er Siberische kou aan komt. Hopelijk gevoelstemperatuur op z’n Spaans en niet zoals in Nederland, waar het nu gevoelsmatig -15 graden is.

DoegieDoegie🌨🌨🌦🌦🌥🌥☂☂