SP / NL Camperservice nodig?

Onze tweede slaapplek was bij een Camper servicebedrijf. Deze had (uiteraard) allemaal campers en caravans op hun terrein staan. Je kon deze huren en voor reparaties kon je er als passant ook terecht. Niet, als het een ingewikkelde reparatie betrof, die maar ‘even’ gedaan moest worden. Net als in Nederland en overal denk ik, moest je daar een afspraak voor maken.

———————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

———————————————————————————————————————

Voor noodgevallen probeerde ze altijd tijd te maken. En wat nog veel fijner was, er werkte een Nederlander! Dus ons zelf verstaanbaar maken was gelukkig geen punt. Het was er zelfs druk met de Nederlanders! Later, bij de kennismaking vertelde de Nederlander Roland, dat het vandaag en gisteren een echte Nederlandse camperdag was. 

Het is een zeer groot complex en er was ongeveer plek voor zo’n 15/16 campers denk ik om te overnachten. Ik heb ze niet geteld. Op camperpunt staan ze onder de sitecode 20776. 

Je kan er tegen betaling, net als overal, je camper wassen. Je mag er je afval en vuil water lozen. Tijdens kantoortijd, die hier heel anders is dan van negen tot vijf zoals bij ons in Nederland, (ze houden siesta), mag je gebruik  maken van het toilet binnen het kantoor. Een keurig, schoon en ruim toilet. Het enige waar ik persoonlijk wat moeite mee had, was dat je dwars door het kantoor naar de toilet moest. Je stoorde de kantoormensen vond ik. Mensen met een grote camper die zelf de toilet aan boord hebben zullen dit niet zo nodig vinden. Wij daarintegen, die de ouderwetse toiletemmer gebruiken, zijn hartstikke blij dat we ‘n keer naar de gewone toilet kunnen. Enfin, daar stappen we dan maar overheen, grinnik….

Wij wilde graag dat ons rechterachterlicht van de fietsdrager nagekeken kon worden, omdat die het niet deed. En dezelfde Roland liep mee, maar trok een bedenkelijk gezicht. En ik dacht bij mijzelf, ojee, straks is het een groot probleem, omdat onze “villa” van achteren vol staat. Als die leeg moet omdat ze er anders niet bij kunnen…… het lag n.l. niet aan de lamp of bedrading, het zou een relais kunnen zijn die ergens verstopt zat achter in de auto.

Maar Roland had een heel andere mededeling, zij hadden alleen ‘echte’ campers in onderhoud en caravans, gèèn buscampers. Maar hij wilde tòch fff kijken hoe of wat. En tot onze stomme verbazing deed het rechterachterknipperlicht het weer wel. Probleem opgelost, wat een opluchting was dit. Maar ik had hem voor wat anders nodig en vroeg of er een mogelijkheid was om gebruik te kunnen maken van hun pakkettendienst. Wij wilde n.l. de tent, die we gebruikt hadden voor onze vrienden uit Friesland, terug sturen naar huis. Wij gebruiken die op onze vervolgreis niet meer, we hebben de tark en windschermen, dat is voldoende, zeker als het de komende weken warmer wordt. 

Het was een duur grapje, maar hij lag ons nu echt in de weg. Roland bood aan dat we de tent bij hem mochten achterlaten. En dan konden we hem op de terugweg weer oppikken. Dat was ook een goed alternatief, maar dan hadden we hem daarna ook weer als extra ballast. Hij gaf aan dat er verhuisbedrijven waren die leeg weer naar Nederland gingen, misschien dat dàt een optie was.

Uiteindelijk hebben we toch besloten dat we hem per pakketdienst wilde versturen, geen gedoe, geen moeilijke dingen. Wel een aardige kostenpost….. maar heeeel veel ruimte voor de laatste maanden!!!!

Ook dit wilde Roland keurig netjes voor ons verzorgen. Wat een service!! Nu gauw contact met onze buren in Ede opnemen en vragen of het uitkwam. Ook dit was prima! Dus de tent kon ingepakt worden en verzendklaar worden gemaakt. 

We hebben daar ter plekke met een aantal Nederlanders even contact gehad en gezellig staan praten. Zij hadden helaas een serieus probleem met hun mooie  grote camper. Roland probeerde deze mensen, ondanks de grote drukte, er toch tussen te proppen. Ze konden op het eind van de dag toch nog geholpen worden. Wat een service! Want meestal zitten dit soort bedrijven bomvol. Zelfs bij een fietsenmaker moet je nog een afspraak maken voor bijvoorbeeld een servicebeurt. Bedrijven die goed hun werk doen, zitten meestal al een maand vol met de planning. Zo ook hier!

 

Helaas was er hier ergens in de buurt een enorm hondengeblaf. Wij zijn daarom later die middag op de fiets gestapt om even de benen te strekken en te kijken waar dat geblaf vandaan kwam. We kwamen langs twee grote manege’s. Die er heel mooi uitzagen, en een aantal paarden in de paddock hadden staan. Ook kwamen we onderweg een geitenhoeder tegen, samen met zijn zoon van een jaar of 14/15 denk ik. Het kind keek niet bepaald vriendelijk naar ons en je kon merken dat hij het raar vond, of vervelend, dat wij foto’s namen. De vader daarentegen, dik ingepakt voor de kou, groette ons vriendelijk. 

We kwamen steeds dichter bij het honden geblaf en plots zagen wij ze. Wat stonden we complex, een compleet bouwvallig huis en wel 30 verschillende soorten honden liepen daar in de tuin er omheen. Het huis leek uitgewoond en werd bewoond door de honden. Tom zag achter het huis toch een auto staan. Je zou er maar naast wonen!! Het was midden in een wijk, arme mensen. We vermoedde dat het een opvang was van loslopende honden, die afgedankt waren, omdat ze geen nut meer hadden voor de eigenaar. Triest!!! Je komt dit heel erg veel tegen in Spanje, want de mensen hier gaan heel anders om met de hond,……. niet zoals wij. Honden hier moeten nuttig zijn, en/of geld opbrengen, of een huis bewaken. Kunnen de honden dat niet meer, dan worden ze op straat geschopt, zonder pardon of enig gevoel. En bijna iedere Spanjaard heeft hier een hond! 

We zijn weer terug gereden en ik heb ‘s nachts weer dankbaar gebruik gemaakt van mijn oordoppen. 

De volgende dag zijn we weer vertrokken, op naar Sevilla. We zijn de stad niet ingegaan, ondanks dat het een prachtige stad is. We willen dit op de terugweg gaan doen. Tom wilde graag naar Portugal, zijn oude kennissen van 7 jaar terug opzoeken. Net voor de grens, in Isla de Canela zijn we toch nog een paar dagen gebleven voor we verder gingen. We willen hier het strand op gaan om met de detector te gaan lopen. We hebben al een tijdje niets gedaan en hebben er weer zin in. Onze “villa” hebben we tussen de enorme, maar totaal lege hotels geparkeerd. Het is hier èèn lange boulevard van hotels. De ene nog mooier dan de andere. We hebben hier een week gestaan. Heerlijk weer gehad, ondanks dat het ‘s nachts en ‘s morgens koud was. In de “villa” hebben we het niet koud gehad. We hebben er voor gezorgd dat de auto goed stond in verband met de wind, want op donderdag was het toch weer zo’n 23 km per uur. In de week hebben we 2x de auto omgedraaid vanwege de windrichting, we staan namelijk het liefst met de kont in de wind.

Op het strand was het heerlijk, we hebben wat geld gevonden en een paar kleine sieraden. Niets bijzonders overigens. Een hoop nep, allemaal blik of staal. 

Er zijn hier weinig restaurantjes open en de twee die dat wel waren, hebben we om beurten bezocht. Het is hier niet duur en we staan gratis. Dus uit eten is een heerlijke luxe. Het zijn in de wintertijd echt allemaal complete dode dorpjes. 

Uiteraard zijn we hier ook Nederlanders tegen gekomen. Die hadden hier een appartement gehuurd. Maar helaas aan de koude kant, aan de achterkant van een gebouw dus totaal geen zon. Ze hadden al een verwarming bij de chinees gekocht om het toch warm te krijgen, want er was geen andere verwarming in dat appartement. Zij zeiden dat het weer een leer voor de volgende keer was, voor je iets boekt eerst kijken of alle info klopt. Waarschijnlijk was de prijs erg aantrekkelijk vermoed ik, ik heb er niet naar gevraagd. Het viel hun ook behoorlijk tegen dat er niets te doen was. behalve de 2 restaurants die open waren. Alle winkels en Supermarkten waren gesloten en je moest in Ayamonte, 3 km verder, je boodschappen doen.

Nu, na een week gestaan te hebben en het grote strand hier aardig afgestruind en leeggevist te hebben, gaan we dan morgen echt de Spaans/Portugese grens over richting Portimao, Praia da Rocha, het “Scheveningen” van Portugal.

Dus tot over een klein weekje weer met een nieuw ingrijpend verhaal. Onze emotionele ontmoeting met de vriend van Tom, Joao Carreira, die tot onze verrassing in December een bizondere operatie had ondergaan.

DoegieDoegie.