Niertransplantatie vriend Joao

We zijn nu dan eindelijk aangekomen in Portugal!!

En zijn direct doorgereden naar Praia da Rocha. Tom heeft daar nog een goede vriend, van jaren terug toen hij veel in Portugal verbleef. Het is een man achter in de 50, misschien begin 60. Het was zes of zeven jaar geleden dat Tom en ik hier voor het laatst waren. We gingen er al van uit dat er best het een en ander veranderd zou zijn. En onze grootste angst was eigenlijk dat Joao zou zijn overleden.

———————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

———————————————————————————————————————

Het was toentertijd al een man die niet echt lichamelijk gezond was. Ik merkte aan Tom dat hij best wel zenuwachtig was en gemengde gevoelens had toen ik de stad Portimão binnen reed. Hij heeft hier een lange schiedenis gehad die niet altijd positief is verlopen op emotioneel gebied. Hij is hier regelmatig met zijn vrouw geweest en heeft hier hele fijne tijden gehad, maar zijn vrouw is in 2009 overleden. Hij had hier graag een Pannenkoeken restaurant willen beginnen, maar dat liep uit op een fiasco. Dat is niet gelukt; de rede was dat hij geen Portugees was,……. De dag dat hij zou tekenen werd het pand, wat hij zou gaan huren, vergeven aan een Portugees om er een broodbakkerij in te beginnen voor voor zijn supermarkt,……….. zijn vrienden daar riepen, “Welkom in Portugal”, het scheen meer voor te komen.

En nu na zes/zeven jaar…. tja wat stond hem te wachten. Zou Joao zijn souveniers winkel nog hebben, zou die open zijn? Ik ben zes jaar geleden ook hier geweest, maar ik herkende niets meer, alleen de boulevard en de prachtige rotsen die hier rondom het strand in het water uitsteken. Mensen die hier ooit geweest zijn weten precies wat ik bedoel. De foto is mooi, in het echt is het veel mooier.

Tom wist nog precies de weg en nadat we de auto geparkeerd hadden nabij het gebouw waar Joao zijn winkel had, liepen we richting de boulevard. Eindelijk bekend terrein voor mij, grinnik…

Er was op de hoek van de boulevard een nieuw gebouw gebouwd, waar zeven jaar geleden alleen een betonnen geraamte stond. Het tafeltje en stoel van een oude vrouw die daar fruit verkocht had nu een  kiosk als kraam. De winkel van Joao vonden we snel, maar deze was gesloten. En de andere restaurantjes en barretjes die Tom uit de ‘oude tijd’ zag staan, waren compleet leeg gehaald of achter gesloten rolluiken. Het bruine cafe wat toen oubollig was, was nu dubbel zo groot en een stuk moderner. Maar de uitbater die toen daar de scepter zwaaide was er niet meer. Tom was verrast, dat alles zò veranderd zou zijn had hij niet verwacht. Hoewel de winkel van Joao nog steeds geen spat verandert was. Compleet als toeristische winkel, van parasol tot kleding en souvenirs. Alleen hij was er niet! 

We begonnen te vragen bij het restaurant vlak bij hem in de buurt. Die wist van niks. De volgende was de wijn en tabakswinkel die er ook al jaren stond. Die vertelde dat Joao (gelukkig) wel degelijk leefde. Het was heel slecht met hem geweest en was nog niet zo lang geleden geopereerd geweest i.v.m. zijn nieren. Maar hij had geen adres of telefoonnummer van hem. En hij stuurde ons weer naar het restaurant waar we al geweest waren. Daar schoten we dus niks mee op…..

Er stond een winkel met een tussenpad voor Joao’s winkel. Die verzorgde 55plus reizen en verhuurde woningen. Iets wat Joao er ook bij deed. Daar stond een telefoonnummer op de deur en dat belde we. Geen gehoor. Nou daar stonden we dan…..

Er kwam een oudere Portugees aanlopen, die ons aandachtig bekeek. En we hebben hem meteen gevraagd of hij Joao kende en soms een telefoonnummer voor ons had. De man sprak overigens redelijk Engels. Nadat wij zeiden dat hij geopereerd was en wij speciaal voor hem kwamen vanuit Nederland, ging er letterlijk een deur open. Hij bleek (toeval bestaat niet….) de eigenaar te zijn van de reiswinkel. Dook een kast in, zocht in een klapper en schreef het telefoonnummer van Joao op. 

Als je inmiddels al ruim een drie kwartier aan het zoeken bent en je het gevoel hebt tegen een muur aan te lopen, ben je hartstikke blij dat je eindelijk een telefoonnummer in handen heb!! En het is net als in het tv progamma (Spoorloos) dat ook mensen opspeurt. En zo gek of spontaan, (laat ik in het midden, grijnzzzz) gaf ik de oude man een kus op zijn wang van blijdschap. Vond hij overigens best wel leuk…..”

Nu kon Tom bellen. Hij dook een schaduwplek in om uit de zon te staan en tikte het telefoonnummer in! De spanning stond best wel op zijn gezicht af te lezen….

Nadat hij luisterde of hij overging en opgenomen werd, hoorde Tom direct een telefoon achter hem over gaan…. (toeval bestaat niet), hij keek achterom, richting de winkel van Joao….. want daar kwam het geluid vandaan….

En we wisten niet wat we zagen….. daar stond Joao met in zijn ene hand zijn mobiel aan het oor en zijn naam zeggen en in zijn andere hand de sleutel van zijn winkel die hij in het slot stak! 

Toeval bestaat niet, of toch wel, met een portie geluk erbij…..

Het weerzien van de twee mannen was geweldig om te zien. 

Joao had hèèl veel te vertellen. Hij liep met een mondkapje voor, want hij moest uitkijken voor besmettingen van virussen of bacterie. We loosde hem eerst maar naar het naast gelegen restaurant waar hij koffie van ons kreeg. Zo vertelde hij dat het belangrijkste was dat hij weer verder mocht leven met een nieuwe nier van een donor. Joao had jaren aan de dialease gelegen en met de Kerst, van het afgelopen jaar, kreeg hij een belletje vanuit een specialistisch ziekenhuis dat hij een nieuwe nier kreeg en direct moest komen. Er was een jonge vrouw overleden die haar nieren beschikbaar had gesteld voor mensen die een nieuwe nier hard nodig hebben! En nu ruim 5 weken na de operatie, liep hij weer rustig richting zijn winkel!

Hij hoorde dat we een kleine camper hadden en bood ons aan, als we wilde douchen, we dan wel in een van zijn door hem beheerde verhuurappartementen mochten, om daar gebruik van te maken. Mits we het weer netjes achterlieten! Tom kreeg een sleutel van hem. Tot a.s. maandag konden we het gebruiken! We namen daar dankbaar gebruik van. Daarna zijn we gelijk een camperplek op gaan zoeken.

En die was zelfs vlakbij! Vlak achter de boulevard waar Joao zijn winkeltje heeft. En nu staan we hier met een stuk of 12/13 campers naast elkaar op een gewone parkeerplaats. Vlak achter ons is er een officiële camperplaats, maar daar staan vrijwel alleen Portugezen op, die daar volgens zeggen al weken staan. Ons maakt het niet meer uit. We zijn blij dat we Joao gevonden hebben en dat het goed met hem gaat!!

Het is mooi weer hier overdag en het lijkt ‘s nachts iets minder koud dan in Spanje. We hebben over de lange uitgestrekte boulevard op het strand gelopen. De boulevard boven bij de winkels en barretjes. En natuurlijk is hier ook nog steeds veel gesloten en wordt er hard gewerkt aan de gebouwen. We zijn naar het hotel gelopen waar we toentertijd gezeten hadden. Deze werd compleet gemoderniseerd en ging pas in April weer open. We herinnerde ons wel dat in dit hotel alles erg gedateerd was, dus geen overbodige luxe! En ook hier is het als overal, overal grijze koppies! Hotels die wel 20 verdiepingen hoog waren en waarvan er hooguit een stuk of 10 appartementen of kamers in gebruik waren. We hebben ook hier Nederlandse mensen gesproken die hier al 20 jaar kwamen en nu 80-gers zijn, die hier nu wel een half jaar wilde verblijven, i.p.v. 4 maanden. Ondanks dat er niet veel te doen is en je altijd in dezelfde restaurantjes moet gaan borrelen of eten.  

Maar op hun leeftijd vonden zij het wel prima. Natuurlijk kende zij ook de eigenaars van de verdwenen barretjes en restaurantjes. Samen met Tom werden er leuke herinneringen opgehaald. 

‘S avonds hebben we heerlijk onder de douche in het appartement gestaan en de dagen erna natuurlijk ook. Wat een weldaad. Toch weer genieten van zo’n kleinnood. En het grote vriendenhart van Joao! We hebben een wasserette opgezocht en de was gedaan, en de dagen daarop genoten van het mooie weer.

We hadden foto’s van hem willen plaatsen maar dat wilde hij liever niet, het verhaal alleen vind hij prina,

Joao Bedankt.

Oortjes

Op het strand hebben we gezocht naar de ‘oortjes’. Dat zijn schelpjes die sprekend op een oor lijken en hier in allerlei sieraden verwerkt worden. Het blijkt van een bepaalde schelp af te komen, en dient als dekseltje om de schelp af te sluiten als het weekdier zich terugtrekt.

 

De legende hiervan is dat als jij ze vind, er niemand er meer, behalve de ontvanger, eraan mag komen en ze jou dan geluk brengen. De vinder mag ze dus weggeven aan iemand die hij graag mag en dan krijgt die ander heel veel geluk en gezondheid. Maar zodra iemand anders behalve de ontvanger het ‘oortje’ aanraakt, is zijn/haar geluk weer voorbij! Je dient ze ook altijd in de portemonee bij je te moeten dragen.

Drie nachten hebben we in Praia da Rocha gestaan en zijn nu zo’n twintig km terug richting Faro gereden. We staan weer aan een strand en hebben waarachtig 4 oortjes gevonden. Allebei twee stuks! ‘Wat een geluk’!

We blijven hier een nacht staan, het dorp heet Armacão de Pêra.

 

Het zijn inmiddels twee nachten geworden. Deze laatste avond hebben we in een Idia’s restaurant gegeten, behorende bij de Hotelketen van Holiday Inn. Een heerlijke kip curry en rijst met kruitnagel en uitjes. En een super dure fles wijn voor ons doen leeg gedronken. En ik moet zeggen, hij was heerlijk! Morgen gaan we naar het volgende dorp. We zijn benieuwd of we al wat van de carnaval hier kunnen merken.

Het weer is hier overdag geweldig, in de zon, uit de wind hebben we heerlijk in het zonnetje gelegen en ‘s avonds weer genoten van de mooie ondergaande zon. Het was zeker 23/24 graden uit de zon. In de schaduw 16/17 graden. En ‘s nachts is het maar 4/5 graden. Maar we horen van Nederlanders hier, dat het bij jullie zo’n 10 graden gevroren heeft, brrrrr !!!!! Dat betekent dat er vast natuur ijsbanen zijn. Jullie veel plezier, wij houden het hier ook wel uit, gniffel……

Tot het volgende verhaal, DoegieDoegie