Camping “allergaartje”

Na het weekend, die wij heel gezellig hebben doorgebracht in Armacão de Pêra, hebben we daar op de camping een gezellig contact gehad met onze alleraardigste Nederlandse buurtjes en wat andere Nederlanders die we in het in het snackbarretje hebben ontmoet, en zijn we weer na drie nachten verder getrokken naar de volgende lokatie.

———————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

———————————————————————————————————————

Ik wil nog even een spontane ontmoeting omschrijven. Wij waren uit eten geweest en bij ‘thuiskomst’ zag ik dat er een papiertje opgeplakt zat op onze tafel die buiten stond. Binnen, in het licht, kon ik lezen wat er opstond en ik vond een verrassend geschreven boodschap. 

Er stond een berichtje van een mevrouw op, ‘dat ze mijn verhaal had gelezen en ook op deze camping stond’. Leuk toch!!!!

De volgende dag kwam ze weer spontaan aan, ik had natuurlik geen idee wie het was. We hebben kennis gemaakt en ze vertelde dat zij hier al jaren stond, samen met de vele andere Nederlanders, die hier ook veel met elkaar organiseren. Zo was er na deze dag een toernooi van Jeu de Boule op een andere camping, samen met de andere Nederlanders die daar weer  zaten.

Dit soort verrassingen, dat er zo maar een lezer spontaan zichzelf komt voorstellen/kennis komt maken, vinden mijn man en ik erg leuk. Dan weet je meteen waar je het voor doet en dat mijn schrijven door vele lezers zeer gewaardeerd wordt.

Ook zie je wel op bijna elke camping ‘bijzondere’ mensen staan. Zoals de man die in zijn uppie in een tentje sliep. En waarschijnlijk al heel lang. Hij viel op omdat hij onder de tatoeages zat, kinky gekleed was en alles zeer georganiseerd rondom zijn tentje had staan.  Sokken werden elke dag gespoeld en aan aan de tentlijnen gehangen. Tafel en stoel en een soort  BBQ  stonden buiten naast de tent. Deze stookte hij op met restantjes hout die van de palmbomen waren gevallen, verdroogt waren en her en der op de camping onder de bomen lagen.

Als je hem groette keek hij je aan alsof, en waarschijnlijk was dit ook zo, hij je niet begreep om wat je zei. En vervolgens liep hij door zonder een groet. Ik heb een keer in zijn tent kunnen kijken, kanonnen, wat een rotzooi en wat een ‘ontaard’ bed. Dat bed bestond uit drie dikke oude bankkussens die tegen elkaar aangeschoven lagen en daar overheen een dun tentmatrasje. Er om heen, in dat twee persoons tentje lagen zijn kleren, een deken, plastic zakken en veel andere troep. Maar hij zelf zag er keurig en schoon uit!

Rollator City…..

Terug naar nu, we zijn naar Monte Gordo gereden. Wij noemen het al jaren Rollator City, omdat het daar vlak is en er vele zeer oude Pensionados verblijven, waarvan vele met een rollator. Daar zijn we voor 1 nachtje op een camping gaan staan. Het was daar erg veranderd op de boulevard. Alle kleine restaurantjes waren verdwenen en er was èèn grote houten boulevard in elkaar getimmerd, die halverwege tussen de zee en het strand door liep. En zeker drie km lang was, geheel langs de kust van Monte Gordo. Er werd hard gewerkt aan nieuwe gebouwen die ongetwijfeld in het hoogseizoen klaar zullen zijn om een ieder van eten en drinken te voorzien. Het was verrassend en mooi.

Camping Allergaartje

De camping waar we neerstreken trouwens niet. 3 Jaar geleden zijn Tom en ik vlakbij die camping voor 14 dagen in Monte Gordo in een Aparthotel geweest en hebben ook de camping zien liggen, niet wetende dat we jaren later met een camper daar zouden gaan staan.

Hadden we dat maar wel geweten, dan waren we zeker doorgereden. We waren al een beetje verbaasd geweest door de vorige camping die te prijzig was voor hetgeen wat ze aanboden. Ook daar vonden wij het een allegaartje, geen stukje grond gelijk, geen afscheidingen en met antiek sanitair. Waar de schoonmakers altijd hun best deden om het schoon te houden, maar waar weer enkele campinggasten er dagelijks een vies zooitje van maakte. Wederom respect voor de schoonmaaksters! 

Het begon in Monte Gordo goed, “dus niet”! Voor de slagboom kon je je auto parkeren om vervolgens je aan te melden bij de receptie. Dat gebeurt vaker, geen probleem.

De receptie was een balie als bij een dierentuin, smalle doorgang, een raampje met een gleuf eronder voor het geld en papierwerk. Vervolgens kreeg je de doorgang in het zicht wat zo’n draaihekwerk was. Je komt dat ook bij toiletten of stations tegen waar je betalen moet, of bij zwembaden.

De baliejuffrouw was niet bepaald vriendelijk te noemen, kortaf en onpersoonlijk en mijn nekharen gingen dan ook direct omhoog! Er viel niet mee te praten en het was frustrerend om alleen als “zakelijk verkeer” behandeld te worden. Ik had kopietjes van de paspoorten en dàt mocht niet, zij moèst de originele hebben. Die lagen in de camper in de kluis’, dus dat was voor ons een probleem, wij konden daar niet 1,2,3 bij omdat de camper daar vol met bagage ligt tijdens het rijden. Of wij dan dit later mochten regelen als we een plekje hadden en de spullen opzij konden leggen. Absoluut niet, vertelde zij gebiedend!!!!  ‘grrrrr’!!!

Ik had het gevoel alsof ik in een gevangenis moest gaan bivakkeren. Ik zei al tegen Tom, dat het te laat was om door te rijden, we bleven er maar voor 1 nacht staan!!! Wij samen de auto in en de spullen buiten de auto gezet of wat verschoven om bij de kluis te komen. Daarna is Tom maar alleen naar de receptie gegaan, want ik had hem aardig zitten! Ik kon het niet meer opbrengen om beleeft te blijven, ik had zeker heibel gemaakt!!!!

De spullen waren in orde, we kregen zelfs een pasje met foto (van het paspoort), om binnen de poort te komen…  Gelukkig blijft Tom altijd rustig! Wij gingen eerst lopen om te kijken of er een plekje was. Ook hier was het een zooitje, alles kriskras door elkaar, hier was de grond zelfs van wit los zand! Dus je moest zo goed kijken waar je met de camper wilde staan, want het was zeer verraderlijk. Het leek vaak een mooi grasstrookje, maar direct daaronder lag los zand. En als je vast kwam te zitten moest je er uit getrokken worden. Tom hoorde later van een vaste campinggast dat je daar dan €80,00 voor moest betalen………. We hadden al gauw een klein stukje grond gevonden wat vrij hard was, vlak achter de receptie.

 Op het moment dat we met de camper door de slagboom wilde gaan kwam de man die hem bediende ons even waarschuwen voor dat losse zand. Want hij was getuigen geweest van het gesprek met de kassa juffrouw, en blijkbaar wilde hij tegenover ons iets goedmaken. Dat heeft hij, met een Big Smile en door zijn begripvolle excuus dan ook gedaan. Mijn boze bui was als sneeuw voor de zon verdwenen. Bij het zoeken naar het sanitair zagen we dat ook deze zeer oud was, maar wel weer zeer schoon. Het gebouw leek bijna in te storten, zo oud zag het er uit. En tot onze verbazing was er een luxe ruimte met een ligbad. Deze was niet voor de campeerders, maar voor de honden! De enige bad gelegenheid die er nieuw en modern uitzag!

Jutter

Deze camping was best vol bij nader inzien. En met gasten die een zooitje rond de tent/caravan hadden staan. We zagen een klein caravannetje met twee grote tenten eraan en opslag onder tentzeil. Ik heb er een foto van gemaakt, volgens mij een strandjutter of campingjutter, wat een bende. Tom zag een half vergane caravan staan zonder voor en achterruiten, ……

  

Wat bleek,…. de eigenaar van de camping is de gemeente, en als die geen contact meer heeft met de eigenaar van zo’n bouwval, mogen ze deze niet weghalen. De omgekeerde wereld lijkt mij. Met als gevolg dat er meerdere bouwvallen bleven staan tussen de luxe campers in.

Mij zie je nooit meer op de camping in Monte Gordo, het zogenaamde sjieke dorp, met vele dure en prachtige hotels. Een prachtige nieuwe boulevard in wording, maar een zooitje op een camping die de 12 euro per overnachting beslist niet waard was, in mijn ogen zelfs geen 5 euro waard. En ook beslist geen reclame voor Monte Gordo zelf.

De volgende ochtend zijn weer vertrokken Richting Gribraltar. Maar niet nadat we eerst langst de hoogste golven van Europa gereden zijn met al die surfers die we bewonderd hebben. Men zegt dat hier de wereldkampioenen wonen uit het surfwereldje. Wat een massa jongelui hebben we gezien.

We hebben er een foto van, maar het zijn zwarte stipjes in de zee. Onze telefoon is in dit geval niet het beste om daar een mooie foto van te maken. Maar dan heb je er toch een idee van hoe het kan zijn. De omgeving heet daar Vejer de la Frontera.

Daarna nog even ‘wild’ gestaan aan een strandje om bij te komen en toen een camping gezocht want ik had een wasmachine nodig.

Deze camping stond aan de rand van een natuurpark. Heerlijk rustig, de plaats was omgeving Barbate. Keurige camping, alles goed verzorgt. Wasmachine voor een normale prijs en de droger maar €2,00. Heerlijk geslapen en de dag erna zijn we vertrokken richting Estapona, naar onze vrienden die daar al heerlijk genieten in een heel leuk appartementen resort. En een prachtige plaats direct aan de zee. 

Daarover vertel ik weer in het volgende verhaal. Nu kletsen we lekker bij en genieten van hun gastvrijheid. 

DoegieDoegie.