Sierra Nevada

26/27 Maart. We zijn doorgereden naar Frailes, naar een hoogte van plm. 900 meter, omdat we ook nog wat van het mooie binnenland wilde zien. We zijn langs/door de Sierra Nevada gekomen en daar is altijd sneeuw, een indrukwekkend gezicht! Frailes is een klein langgerekt dorpje met oude gebruiken. Ik heb niemand gesproken die hier Engels sprak, dus communiceren is verrekte moeilijk. We zien schapen op de hellingen zonder de schaapsherder, wel vele met bellen om de nek. 

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

En we zijn een zeer oude man tegengekomen, met 1 tand in zijn mond, op een ezel, die uiteraard op de foto is gegaan. Het is hier in het dorp enorm stijl. En als verrassing hing er hoog boven de hoofdstraat een loopbrug, zo’n ding tussen touwen van ongeveer 100 meter lang. 

Zo eentje die je in oude westerns ziet. We hebben gezocht naar de ingang, uiteraard flink boven op de heuvels, maar door de wirwar van  straatjes konden we die plek niet vinden. En achteraf….. ik geloof dat ik de oversteek niet had aangedurfd.

Op de camperplek is een overdekte podium waar je kan staan met de camper en  deze plek dient tegelijkere tijd ook voor een buitentheater. En misschien ook de markt, geen idee. En afgelopen maandag waren we ook getuigen van een repetitie. Waarschijnlijk voor de Pasen. 

We hebben hier op het plein ook gezien hoe ze een paard verkopen, althans dat denken we. De nieuwe eigenaar nam, na verschillende rondjes gereden te hebben op het plein, het paard aan de hand mee en ging heen……… grijnzzzz.  We hadden prachtig weer en de nachten waren best fris. We stonden met nog een Nederlands koppel. En samen met de buurvrouw hebben we van elkaar verschillende foto’s gemaakt.

Op het plein kwamen ook veel mantelzorgers met oude mensen, sommige in een rolstoel of met de wandelstok, en allen genoten ze op het bankje in de zon. Het is er heerlijk rustig in de avond en voor de camper zijn er alle voorzieningen. 

‘S woensdags zijn we met de middag weer vertrokken, richting Cabo de Gata-nijar. Dit keer om de flamingo’s te bewonderen die hier met honderden in zoutpoelen bij elkaar zouden moeten staan, in een natuurpark(je).

Onderweg daarheen, nadat ik de helft achter de kiezen had, hadden we in Nacimiento een menu van €10.00 genuttigd, dat bestond uit heerlijke gevulde pittige soep, gevolgd met vis en echte aardappelpatat, en een toetje, daarna een bakkie koffie. 

We zijn langs Guadix gereden waar we de èchte grotwoningen zagen, waar nog steeds mensen in wonen en ook dat huizen alleen een gemetselde buitenmuur hadden. Het blijkt dat er altijd een gemiddelde temperatuur in is van 18 tot 20 graden, indrukwekkend was dat. De volgende keer dat we deze kant weer opgaan, wil ik er naar toe om het van dichtbij te bewonderen. De vallei naast de Sierra Nevada is geweldig mooi. En zeer divers.

We hebben weer dik op 1200 meter hoog gezeten en ik ben best trots op ons karretje dat hij ons daarboven, zonder “bokkensprongen” gebracht heeft. Uiteraard ook weer naar beneden.

 

 

 

 

 

Al die bergen en heuvels, het leek wel of je de woestijn in keek, het was alleen geen geel zand. In Israel, waar ik ook geweest ben zag de woestijn er net zo uit, grillig en met onbeperkte hoogtes en dalen. We vroegen ons af of de zeebodem er ook zo uit zou zien. We denken het wel…. en wat een respect voor al die wegenbouwers. Zoveel km, complete bergen en heuvels te hebben moeten bewerken, al die viaducten en tunnels……..

—————————————————————————————————–

Spanje (España) is een land in Zuidwest-Europa, gelegen aan zowel de Middellandse Zee als de Atlantische Oceaan. Het land vormt samen met Portugal het Iberisch Schiereiland. Met 46 Miljoen inwoners en een oppervlakte van ruim 500.000 km² is Spanje het grootste land in Europa. Spanje staat bekend om het uitgebreide wegennet, het land heeft het grootste netwerk van autosnelwegen in Europa en het op twee na grootste netwerk van autosnelwegen ter wereld.

De aanlegkosten van autovías liggen in Spanje bijzonder laag, in de regel onder € 10 miljoen per kilometer, tenzij een traject veel tunnels heeft. Veel snelwegen op de Meseta worden voor aanlegkosten tussen € 3 en 6 miljoen per kilometer aangelegd, wat lager is dan waar ook in Europa. Derhalve kan met een relatief klein wegenbudget toch veel aangelegd worden.

De plannen voor een snelwegennet in Spanje dateren uit de jaren ’20 en behoren tot de oudste van Europa. In 1928 werd de term autopista ingevoerd voor ongelijkvloerse wegen met gescheiden rijbanen. Er werden drie snelwegprojecten voorgesteld: de snelweg van Madrid naar Valencia, de snelweg van Madrid naar Irún aan de Franse grens en een snelweg tussen Oviedo en Gijón in de mijnbouwregio Asturias. In 1929 nam het aantal geplande autopistas toe naar 17 routes. Dit werd gepland door de toenmalige Spaanse dictator Miguel Primo de Rivera. Primo de Rivera legde zijn functie echter in 1930 neer waardoor de geplande autopistas op de lange baan werden geschoven. Alhoewel Spanje niet direct in de Tweede Wereldoorlog betrokken was had de oorlog wel economische impact en de bouw van autopistas werd keer op keer uitgesteld.

—————————————————————————————

Om een uur of vijf waren we in Gabo de Gato, op een plaats waar we al eerder gestaan hadden bij de heenreis van deze trip. Er stonden nu veel meer campers dan toen. Zelfs bij de begraafplaats stonden een stuk of 12 campers. Wij zijn daarna direct doorgereden, richting de bergen naar het laatste stukje strand aan deze kant, om bij de volgende camperplek te gaan staan. Daar stonden enkele woningen en restaurantjes. Een plek voor ook ‘n stuk of 30/40 campers, die er bij lange na niet stonden. Het was er rustiger en met ook een mooi breed strand. Of je hier in het hoogseizoen ook (gratis) mag staan weet ik eigenlijk niet. Vuilcontainers staan er genoeg en stranddouches waren er ook. Je kon er geen cassettes (poepboxen) legen. 

De flamingo’s hebben we kunnen bewonderen via de verrekijker. Omdat daar zoutwinning is, waren de meeste wit en niet met de zo bekende roze kleur. Maar er liepen er inderdaad zat. Zij zitten daar beschermd en via observatieposten kon je naar ze kijken. Eigenlijk vreemd, dat met dat vele zout er ook zeer vele andere vogels waren te bewonderen, zelfs zwanen. Op de foto kan je alle dieren zien die daar leven. 

Op deze camperplek plek hebben we een Deen ontmoet die ook een blog had en ons ‘interviewde’, leuk dat het nu eens anders om was. Grijnzzz. Hij deed hetzelfde als wat ik deed. Lol!!!

De volgende dag zijn we naar  Carboneras gereden, even aan het strand geweest om vervolgens via de kustlijn naar Vera te rijden. 

We kwamen door een gedeelte heen waar opvallend veel buitenlandse mensen woonden en werken. Het leek soms wel of we in Afrika of Algerije reden. De plaats was Camino del Calvo en Campo Hermozo. Of dit hier vluchtelingen waren weten we niet. Dat ze als goedkope krachten gebruikt werden zagen we wel. Heel veel krottenwijken zagen we, de ene  nog erger dan de andere. Maar enkele Spanjaarden en natuurlijk ook gewone moderne woningen en winkels. En ènorm veel kassen, dus inderdaad werk zat! 

Het stukje weg van Carboneras naar Vera was hoog, de foto’s zeggen genoeg…….

Als je hoog rijd, moet je ook weer naar beneden. En beneden aangekomen kwamen we langs echte toeriste stranden, waar vele campers stonden. We hebben aan Spanjaarden gevraagd of dit ook vrije plekken waren voor campers. Dat bleek niet het geval te zijn. Hierdoor besloten we maar door te rijden. 

Op een van de parkeer plekken zagen we een gigantische mooie grote vrachtwagen staan die omgebouwd was als camper. Ook aan hen had Tom gevraagd of zij wisten of dit vrije camperplaatsen waren. Het waren twee jonge mensen van rond de dertig. Waarvan hij de meeste klussen aan de auto gedaan bleek te hebben, samen met twee vrienden. Een jongeman met twee gouden handjes en een zeer goed stel hersens! Zij wilde ook naar Vera maar kende de vrije plek daar niet. Dus zijn we samen naar de plek gereden. Aangekomen hebben we de auto van binnen kunnen bewonderen en als verrassing voor ons, haalde hij er later zijn Quad uit. En gingen zij samen ‘even’ op pad met de Quad, (glimlach) om hier in Vera ook de flamingo’s te bewonderen. Die hadden zij weer gemist in het natuurpark(je) Cabo de Gata-nijar. Wat een camper/vrachtwagen!

Het waren geweldige jongelui die wij daar ontmoette. De dagen die we hier samen hebben gestaan hebben we hele gezellige en leuke spannende verhalen van hen gehoord. Zij zijn liefhebbers van het land Marokko. En zeiden tegen ons dat we daar beslist ook naar toe moesten gaan. Een geweldig land en geweldige mensen. Ik krijg van hem de nodige tips voor een verblijf daar. Wat later kwam zijn vriendin met een eigen gebakken cake, wat zij voor het eerst gemaakt had in zo’n wonder campingpan. En ik kan je vertellen dat hij heerlijk was.

En natuurlijk hebben wij Eddy de Ier, die hier zijn huis aan het strand heeft verbouwd als Hotel, een verrassing bezoekje gegeven. Hij was zeer aangenaam verrast, eerlijk gezegd had hij nooit gedacht of blijkbaar verwacht dat wij woord zouden houden. Hij zal vast meerdere mensen gekend hebben die dat ooit gezegd hebben. 

Het verhaal van Eddy staat in de maand januari, onder het kopje ‘Naturiste strand Vera’. 

Het vervolg komt direct in het vervolg verslag, maar hier stop ik even met mijn verslag.

Doegie doegie.

Sneeuw op de hoogste bergen van de Sierra Nevada