Naar Motorcross Wichelen

Zoals al in het vorige verhaal beschreven zijn we zaterdagmiddag rond 15.00 uur vertrokken richting Wichelen Belgie om als gast aanwezig te zijn bij de motorcross aldaar. Waar de man van Elly, mijn naamgenoot, als deelnemer zondag zijn wedstrijden moest rijden. Na het installeren van de camper op een maisakker, die zeer blubberig was, waardoor vele andere hele grote campers tot aan de as in de blubber kwamen te zitten en op hun plaats gesleept moesten worden door een tractor, een belevenis op zich en toch ook wel wat leedvermaak, als we zagen hoe overmoedig sommige bestuurders zo’n grote camper zo de akker op reden, terwijl het water er soms op lag. Na 10 meter konden ze al niet meer verder en moest er hulp ingeroepen worden van de sleepdienst, die ze dan keurig op hun plaats ‘zetten”. ‘S avonds zijn we aangeschoven bij onze vrienden een die een BBQ hadden georganiseerd. Iedereen is die avond vroeg in bed gedoken omdat het rond 21.00 hard begon te regenen en de volgende ochtend iedereen er weer vroeg uit moest.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren…

—————————————————————————————————————————

Zondagochtend om 7.00 uur hoorde wij in de camper naast ons al druk gerommel. Wat later enkele gedempte stemmen en om 7.30 uur in de verte al de eerste generator aangaan.

Niet veel later begon het crosskamp in beweging te komen, 7.50 uur hoorde ik de eerste motor in de verte al starten en even later wegrijden. En om 7.55 uur vertrok een buurman met zijn motor richting het cross parcours. Overal hoorde je nu de motors gaan. 

Vele harten gingen nu harder kloppen, door menig koppie zal er heen gaan; ‘doet mijn motor het wel, sta ik op een goede startplek, wie krijg ik naast me, waar staat mijn concurrent’……

”De buren zijn al vroeg druk in de weer in hun camper. In de verte worden er op het maisveld al druk testrondjes gereden en langzaam begin je de jankende rondjes van de motoren te horen van de eerste wedstrijden. Die klonken als drukke bezige bijen, of ……….het begint in nog geen kwartier tijd een klere herrie te worden van al de motoren die zich een weg banen door het modderige veld naar het parcours, waar meerdere coureurs zich installeren voor hun race.

Als ik dan eindelijk met al die omliggende geluiden door het raam naar buiten kijk, zie ik om ons heen volop bewegingen buiten. 

Een kleine personen auto die zich vast rijd en weggeduwd wordt door drie personen. De grond is echt zeik nat. Het heeft vannacht nog meer geregend en zelfs verschrikkelijk hard geplensd!! Ik zie weer èèn van de tractors druk in de weer. Ik zie mensen rennen. Ik zie prachtige schone en fel gekleurde personen op de nog propere crossmotor voorbij rijden. Die zullen er vanavond wel anders uitzien denk ik , grijnzzzzzz, ik zie piezende mannen naast hun auto. Ik zie dat er nu al weer motors schoon gespoten worden door de hoge drukspuit, weer klaar maken voor de volgende wedstrijd. Generators brommen overal op het veld om ons heen. 

Allemaal drukke bijtjes. Met een beetje fantasie en met mijn ogen dicht, lijkt het alsof ik aan een voorbij razende snelweg sta en daar om heen allemaal bijenkorven staan waar een levendig volkje bijen hard werkend om  ons heen vliegen.

Deze ochtend om 8.10 uur kwam de zoon van het bevriende koppel, om ook mee te doen aan de wedstrijd, met zijn camper ons veldje op rijden. En was binnen een kwartier al weer weg, omgekleed en hop op de motor. Zijn vader had de motor al uit de camper gehaald, er benzine ingedaan, dus hij kon zo vertrekken. Er komen nog veel meer vrienden van hun deze dag. 

  

 

Als we de schuifdeur openen ruiken we meteen al de benzinelucht, gadver……….

Het is hier een grote, vieze, natte blubber bende. De vele gekorte (er staan nog zo’n twintig cm hoge stompjes van het mais overeind) maisvelden zijn te zacht en menige camper is wederom  verzakt geraakt. En zijn weer nieuwe deelnemers met grote en kleine auto’s en campers tot vrachtwagens aan toe, met de tractor aangesleept, naar de lege plekken die nog een beetje watervrij zijn. Ook ik sta denk ik, muurvast, wij kunnen geen kant meer op omdat de wielen zo’n 10 cm verder weggezakt zijn. Dat zal wat worden vanavond als we weer moeten vertrekken, grinnik.

Na de 3 dagen dat wij heerlijk rustig in Opwijk hebben gestaan, midden in het dorp, is dit echt een hele belevenis op zichzelf. 

Tot een uur of elf worden er nog steeds testrondes gereden op de akkers. Dan wordt de baan weer een beetje gladgestreken door een bulldozer om weer om twaalf uur klaar te zijn voor de volgende wedstrijden. want dan beginnen ze echt!!

In Opwijk in het clubgebouw van de Pitstop, moest ik zo nu en dan vragen wat ze nu zeiden, nu moet ik het regelmatig vragen, want soms snap ik niets van dat Belgische taaltje. En vaak liggen we in een deuk van het lachen omdat ik het niet versta.

Om negen uur ben ik even naar het parcours geweest, wat een blubber zooi was dat! Eèn van de jongste leeftijdsgroepen vertrokken net. Binnen 5 minuten waren de motoren onder de blubber, wat een stuurmans kunsten zag ik, niet eentje ging er onder uit. Ook de (jongste) dames doen mee, doordat het parcours zo verschrikkelijk zwaar is, was de eerste deelnemer  al bij de EHBO. De honden die mee zijn hebben allemaal een blubberbad genomen, er werd door de eigenaren gelukkig hard om gelachen, het is niet anders.

Motoren zien er niet uit, motorrijders zien er niet uit, het parcour ziet er niet uit, maar de lol en spanning om de wedstrijden voel je als je daar loopt.

De finale van de heren was om een uur of drie. Dit was technisch gesproken 250 cc….. zegt mij niets, hahahaha. Het parcours had hele diepe sporen inmiddels en de blubber vloog om de oren van de toeschouwers. het was best heel veel stuurmans kunst wat we zagen. Wat zullen die mannen èn vrouwen een spierpijn vanavond hebben.

Na afloop ontving David zijn welverdiende prijs! Veel deelnemers waren al weggegaan die er met behulp van de drietal aanwezige tractoren, er allemaal stuk voor stuk uitgetrokken waren. Wij vertrokken om een uur of acht. Ook wij zijn er uit getrokken. Wat een leuk weekend was dit. Nadat wij bij Elly op haar parkeerplaats thuis de nacht hebben gestaan zijn wij de volgende dag vertrokken richting St. Katelijnen.

  

De volgende dag

Maandagmiddag zijn we dus  uit Bornem vertrokken naar St. Kathalijne-Waver. Waar we hartelijk ontvangen werden door onze vrienden. Ons weerzien deed ons goed en gelukkig namen we een tikkie beter weer mee. We hebben het over onze tochten en belevenissen gehad. Doordat zij een trouwe lezeres is van DoegieDoegie, was het makkelijk om de herkenbare situaties nog eens mondeling toe te lichten. Want soms heb ik echt niet àlles opgeschreven, want dan hadden het zulke lange verhalen geworden……grijnzzzzz

Net als dat ik op mijn praatstoel kom te zitten en maar doorratel, zo kan ik ook eindeloos door schrijven. Grinnik!!!!

De volgende morgen scheen de zon volop en was het heerlijk wakker worden. Echt zo’n vakantie gevoel. De schuifdeur van de camper hebben we gauw open gezet, ondanks dat de temperatuur nog geen twintig graden was, voelde het toch lekker aan. 

‘S middags zijn we naar Lier geweest en daar verschillende historische plekken bezocht. Zoals het Begijnhof, het kleinste Elleboogsteegje, een oud vissersbootje wat natuurlijk vast geankerd lag, de Zimmertoren, verschillende stadswallen bekeken, een oud kerkelijk prieeltje bewonderd, waar de mensen vroeger op de knien de weesgegroetjes en het onze vader opdreunde, omdat dit gewoon zo hoorde! Dit ‘prieel’  zat vast aan de Sint Margarithakerk. 

En natuurlijk een heerlijk pilske gedronken bij een van de vele terrasjes die Lier rijk is. Daarna nog in het gemeentehuis de trouwkamer en het geschilderde doek bewonderd, wat aan het plafon bevestigd was. Wat vele deugden en ondeugden aan moest gaven. Prachtige gevels op de markt, waarvan er maar twee de oorspronkelijke waren, want de rest was in de oorlog plat gebombardeerd. En de andere woningen waren nadien weer opgebouwd, zoveel mogelijk in de oude staat. 

En ja ook zij, onze vrienden, waren ook oma en opa en haalde gewoonte getrouw op deze dag hun kleinzoon van school. Een leuk jochie van 7 jaar. Die wij later in de tuin van zijn opa en oma een beetje geleerd hebben hoe een metaaldetector werkt. Hij vond het hèèl interessant. En we hebben daar in de tuin werkelijk een klein schatje gevonden, tien euro centjes en twee mooie loodjes, die oud waren en in een bijzondere goede staat waren. Het kind was er reuze trots op. 

Daar we morgen met een onze andere vriendin Elly, waarmee we op de motor cross hebben vertoefd, een poosje hier in Belgie gaan zoeken met de metaaldetector, zijn we vanavond laat vertrokken naar de plaats van bestemming. Zodat wij morgenochtend rustig uit kunnen slapen en er niet vroeg uit moeten. We staan ‘wild’ op een parkeerplaats naast een supermarkt. Waar achter de grote hoge hekken een bewakingshond loopt. Als die vannacht niet constant blijft blaffen, hebben we een goed plekje om te slapen. 

Tot 01.00 uur liet de hond zich gelden en nadat de vrachtwagen met nieuwe producten aan kwam rijden en lossen, was de hond daarna stil. 

Om 09.00 uur zijn we met ons drietjes op stap gegaan en we hebben leuke bijzondere voorwerpen en muntjes gevonden. Het was een geslaagde dag.

Links een zichtvondst, heel bijzonder omdat het een zeldzaam object is wat vroeger verstopt werd bij feestjes in brood of gebak, het is gemaakt van hetzelfde als het materiaal als pijpekopjes klei. Gevonden toen we zonder detector aan het wandelen waren aan de rand van een akker, eigenlijk omdat we pijpekopjes en oude scherven aan het zoeken waren……

Eind van de middag zijn we in Puurs terecht gekomen waar een gratis camperplaats is. Het is een klein dorpje en je staat bij de sporthal. Er stonden twee campers van Belgen. Nadat we ons aan hen hadden voorgesteld was het een hele leuke gezellige namiddag. Natuurlijk hebben we veel over het reizen gepraat. Deze mensen hadden al meer dan 28 jaar met hun camper gereisd. Je kan dan echt wel zeggen dat dit ervaren camperaars zijn.  Hier mag je gerust met je stoel buiten de camper staan en genieten van de zon. En het was vandaag wederom een pracht dag! Eèn van de camperaars woonde vlakbij en die heeft ons ook een akker bij zijn woonplaats aangereikt waar we morgen gaan zoeken. Hopelijk word het net zo’n goeie dag als dat het vandaag geweest is. 

Zo,  ik loop hartstikke achter met schrijven, maar dat maak ik wel weer goed. Met dit mooie weer gaan wij zeker nog niet naar huis!

DoegieDoegie.