Dreunend geluid en gesnotter

De derde dag op weg naar huis hebben we de tolweg genomen en ongeveer 350 km gereden in zeer wisselend weer. Er waren momenten dat ik alleen de witte strepen op de rijbaan nog kon waarnemen en momenten dat ik mijn zonnebril op moest zetten. We hebben veel campers richting het zuiden waargenomen en weinig campers richting Belgie, veel pensionada’s die overwinteren zijn reeds thuis. Wel  zagen we regelmatig veel Engelse personen auto’s richting thuis, maar dat komt ook omdat we richting Callais reden. Zij zullen waarschijnlijk een caravan of appartement op de vakantie plek hebben.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren…

—————————————————————————————————————————

We staan nu aan de Seine in een klein oud dorpje genaamd La Bouille. Het is echt oude meug hier en karakteristiek staat er een leermakerij met veel damestasjes, portemonnees en riemen. De huizen leken op de huizen die je in Limburg ook ziet. De bakker was open, en een restaurant waar een klein pilsje €4,00 kostte. De rest van de restaurants, twee stuks, gingen pas om 18.30 uur open en waren net zo prijzig. We hebben wel lekker bij een afhaal Chinees gegeten, waar ze ook 6 tafels hadden om te eten. Het enige wat hij had was een vitrine met allemaal bakken met verschillende soorten vlees in saus en nassi of noeddels. maar goedkoop en lekker.

Verder was er niets meer te beleven dan een pontje gelijk als bij Wageningen en Elst. Zelfs die was erg prijzig, Tom is gaan kijken, de auto kosten vanaf €6,00. Een camper, afhankelijk van de grote en gewicht tussen de 10 en de 25 euro. €20,00. Kassa!! Omrijden was een optie maar dat kostte je veel tijd. Vaste tijden had ie niet maar het was er aan beide kanten zeer druk.

Eèn ding is gratis en voor niks, dat was de zon, “eindelijk”, de camperplaats ook, met alleen een heren toilet en een afvalcontainers. 

 

Een stukje verder aan de Seine ligt een haven, en daar hebben we s’ nachts heel erg veel last van gehad. Waarschijnlijk ging het continu door met het haven werk en een zeer naar gedreun veroorzaakte dat in de nacht. Zelfs via mijn kussen werd het dreunend geluid doorgegeven. Om drie uur in de nacht was ik zo geirriteerd dat we maar vertrokken zijn. Het begin op de snelweg viel me tegen in het donker, ik kon merken dat ik het niet meer gewend was. We reden alleen op met vrachtauto’s. Eèn camperbus uit Engeland kwamen we tegen en als we op de hele rit van ruim 200 km 10 personen auto’s tegen zijn gekomen was dat veel. 

We zijn aangeland in het dorpje aan de kust wat Ambleteuse heet, (site code 51691) we staan heel veilig bij een boer op zijn erf. We kwamen hier vannacht om 6.00 uur aan en hebben in alle rust tot 10 uur kunnen slapen. Toen ging de boer pas met zijn tractor rijden. Het kostte €5,00. Ik had het er wel voor over. Nu zitten we in het zonnetje aan de koffie en helaas kunnen en mogen we van de overheid hier niet zoeken. Normandie is ten strengste verboden. Dit ivm de bevrijding van de 2e wereldoorlog en de vele minutie die hier nog ligt. Jammer.

Later op de dag, rond 12.00 uur reden we naar Belgie, naar het plaatsje De Panne waar ook het pretpark/kabouterland Plopsaland is.

In dit dorp hadden we een afspraak met de eigenaar van een metaaldetectorwinkel, waar we vorig jaar een nieuwe schijf voor de detector hadden gekocht, maar die was tijdens onze vakantie kapot gegaan.

Hier aangekomen werden we hartelijk gegroet door Christophe, de man van de detectors. Hij zat op dat moment aan de telefoon met een klant. Maar die man heeft overal zijn ogen opgericht dus zijn hand schoot direct omhoog toen wij zijn winkel binnen kwamen. Wie mij ontmoet vergeet het blijkbaar niet meer, ik had hem 7 maanden geleden tijdens een detectoedag in Belgie 1x ontmoet en het was toen heel druk. hihi.

Wat een materiaal stond daar binnen, wat een pracht spullen voor onze sport, het lopen met de metaaldetector. Na zijn telefoongesprek kwam hij direct naar ons toe en we hij was blij ons te zien. Zelf was hij net met vakantie geweest in Frankrijk en ook hij heeft zijn ‘gevonden’ geld, wat er nièt uitzien als je dat in het zand vind, weer keurig aan het vakantieland terug gegeven via de tolautomaten van de tolwegen. Net als wat wij gedaan hebben. Grijnzzzzzz, scheelt enorm veel aan poetswerk!!!

Het defect van mijn nieuwe schijf bleek aan de batterij te liggen. En ik kon op het strand bij De Panne direct gaan controleren of hij nu weer normaal deed. En dat deed hij, mensen wat was ik blij. Natuurlijk was het garantie werk, want de schijf is nog geen jaar oud. Er werd ook niet moeilijk over gedaan. Mijn andere grote schijf van de Deus was een ander geval….. hiervan bleek er ook al een batterij probleem te zijn. Deze kon Christopher niet herstellen en de detector schijf stuurt hij op naar de fabriek. Ook dit was allemaal service. En t.z.t. word hij keurig, gratis naar ons huis adres terug gestuurd. 

De teleurstelling die ik 5 maanden geleden had doordat mijn schijf het niet meer deed, is over. Er was zelfs een mogelijkheid geweest dat hij de schijf tijdens onze vakantie op een adres in het buitenland wilde opsturen. Maar dat durfde ik niet aan, omdat wij altijd maar kort op een adres bleven en niet wisten waar we daarna terecht kwamen. 

Christopher, mocht je tijd hebben om dit te lezen, bedankt en een knuffel!!!

Tegen de avond zijn we richting Opwijk gereden, nadat wij een vriendin een bericht hadden gestuurd of ze thuis was. “We zijn dus weer geeindigd waar we begonnen zijn, bij de Pitstop”. Zij was helemaal overrompelt en vond het fijn dat we haar niet vergeten waren. We hadden haar n.l. ontmoet op de eerste dag van onze tour, tijdens de detectiedag op 8 oktober j.l. Wij hadden toen een wedstrijd in Opwijk met vele detectoristen, waarvan enkele goede Belgische vrienden er ook bij waren. Met die vrienden zijn we in september naar Engeland geweest voor een lang weekend zoeken in de omgeving van Oxford. Waar ik een prachtige Romeinse bronse kop gevonden had. Dit zoekweekend was georganiseerd met archeologen en al. En uit meerdere landen waren er vele detectoristen. Allemaal opzoek naar die ene “schat……”.

Door de omgevingsverandering lijkt het of we beide verhouden aan het worden zijn, er wordt wat afgeniest en we beginnen samen te snotteren. Hopelijk zet dit niet door. Effe veel pietamientjes slikken om er weer af te komen dus.

Maar weer terug naar Opwijk. Ook mijn andere vriendin uit Borgem, mijn naamgenote, hebben we gelijk op de hoogte gesteld dat we in de buurt zijn, want we wisten niet hoelang we in Opwijk privé mochten staan. Daar hebben we mee afgesproken dat we zaterdag met hen meegaan naar een motorcross en de dag afsluiten met een BBQ.

En ik weet dat het bezoek wat dààrna weer komt, vast gelezen wordt door degene die we dàn gaan opzoeken. Deze lieverds hebben we ook in het begin van de vakantie ontmoet in Aspen, contact gehouden en later in Torre del Mar weer ontmoet. Dus….. volgende week zitten we deze reis voor het laatst in Belgie. 

Eerst onze afspraken nakomen en genieten dat we elkaar weer zien omdat we ontzettend veel bij te kletsen hebben. 

We blijven in Opwijk tot zaterdag ochtend waarna we rechtstreeks naar de motorcross rijden, daarna naar Borgem en maandag richting St Katelijne. 

Doegiedoegie